All good things come to an end

Alles de laatste keer. Laatste keer Champignon, laatste keer naar de Gibert Jeune. In een schemerig Parijs gaan de lichten van de Eiffeltoren aan en sinds maanden kijk ik ernaar. Morgen is het voorbij. Een laatste wandeling door de stad en dan is het weer tijd voor afscheid. Weer. Een leven van warme bienvenues en teary goodbyes si demain comme aujourd'hui je dois faire le tour de la terre...De laatste keer eten met Bronia, die bij het afscheid zegt dat ik van harte welkom ben, er is plaats genoeg. Misschien is de volgende keer Parijs niet zo heel ver weg.

Alles is geregeld en de laatste inkopen zijn gedaan. Hoewel de soldes een gekkenhuis zijn en ik de laatste twee dagen de Rue de Rivoli mijd, ben ik toch nog aardig geslaagd. De persoonlijke bibliotheek is eveneens behoorlijk uitgebreid met gewoon lekker lezen voor in de vakantie, maar ook met de geschiedenis van de Democratische Republiek Congo en met Les Misérables. Ik twijfel over War en Peace van Tolstoy en zet het boek uiteindelijk terug op de plank. Volgende keer, je kunt niet alles kopen.

Dan is het tijd voor de laatste boodschappen. Er moet van Parijs geprofiteerd worden op gastronomisch gebied; de Fransen weten immers wel wat lekker is. Geitenkazen, Lilet en oranje meloenen moeten mee naar Nederland. De meloenen stinken in de koelkast en springen bijna op en neer om opgegeten te worden. Niet aankomen, zo laten, zondag krijg je een stukje. Zal ik nog een laatste crêpe kopen bij het stalletje bij Porte d'Orléans? 1,50€ voor een crêpe au sucre, 1,80€ als je er ook kaneel bij wilt.

Bij thuiskomst is de kamer aan de Boulevard Jourdan niet langer thuis met kale muren en een kast vol tassen en zakken. Het wachten is op de komst van allerliefste ouders die mij op komen halen. Vertrekken is niet erg, maar deze laatste dagen tel ik af en wacht ik. De tijd gaat te snel en niet snel genoeg tegelijk. Alles gedaan, niet genoeg gezien, alles gekocht, ik wil nog...., alles klaar, nog even... "[...] the Ring will be save in Rivendell" euh, nee, avontuur Erasmus in Parijs is over, "I am ready to go home".

De laatste dagen

De laatste dagen tikken langzaam weg in een stormachtig Parijs. De laatste dagen dat ik de Eiffeltoren niet bewust meer zie; alles went, zelfs uitzicht dat geld waard is.

Zoals in alle situaties waar je de tijd bijna weg hoort tikken, ga je steeds koortsachtiger de dingen te lijf. De uitverkoop begint morgen en dat maakt het er allemaal niet beter op. Volgende week is er niet meer, geen tijd meer om er nog eens over te denken, geen tijd meer voor uitstel. Het moet nù en snel ook. Voordeel is dat ik morgen mijn borg terug krijg die ik vervolgens in vliegende vaart weer ga uitgeven. Zuinig doen, komt in september wel weer. Wat zeg ik, in het departement kleding doen we volgend jaar zuinig. In Bradford valt er weinig te shoppen en wat er te shoppen valt pas ik toch niet. Dus moeten we er nu van profiteren. We vliegen van de rue de Rivoli naar de rue de Rennes naar Saint Michel naar Lafayette. Inderdaad om goed gek van te worden en ondertussen vraag ik mij af hoe ik optimaal van mijn laatste dagen kan genieten. Het blijkt echter niet eenvoudig een soort super-ervaring op te doen als een toerist die Parijs voor het eerst ziet, terwijl je er 2 jaar hebt gewoond.

Thuis wordt ondertussen steeds minder thuis; het Grote Inpakken is begonnen. Voorgaande zegt zeker iets over de hoeveelheid zooi die er op mijn 12m2 is gestouwd. Wat betreft de boeken en de DVD's is het wachten op dozen, evenals voor serviesgoed en overige boodschappen. Maar de koffer zit alweer vol met kleding, rugzak moet nog even wachten. Daarin kreukt het allemaal zo. Maar de vuilniszakken worden wel zo zoetjes aan al gevuld, schoenen terug in hun doos en in zakken. Papiertjes met aantekeningen, bonnetjes en andere ondefinieerbare zooi: weg ermee, hebben we niet meer nodig. De plantjes mogen nog even blijven staan en de posters mogen nog even aan de muur. Vrijdagochtend gaan ze eraf en de kaarten die iedereen mij gestuurd heeft gaan dan van de deur. Tegen de tijd dat allerliefste ouders opnieuw komen, deze keer om mij op te halen, is chambre 410 niet meer mijn kamer en is het tijd om afscheid te nemen van de lichtstad.

Bezoek

Na het leren en herkansen zou er nog zo ongeveer een maand over zijn om rond te dwalen, te shoppen en andere nutteloze dingen te doen. Op een maand verkijk je je echter zo. Ineens was in Villa Royal de nood aan de man en dus serveer ik alweer 2 tot 3 dagen koffie en thee 's morgens vroeg. Afgezien van dat ik mijn uitgaven dus eigenlijk gelijk terug verdien, zie ik ook meer mensen en dat is wel zo gezellig. Aan de andere kant blijft er minder tijd voor hangen over. Gelukkig kan ik nog twee maanden thuis hangen.

De tijd is nog sneller gegaan doordat Peter een paar dagen langskwam. Ik leefde in de volledige overtuiging dat ik mijn best moest gaan doen leuke plekjes op te zoeken enzo, totdat bleek dat Peter nog nooit in Parijs geweest was. Dus de Eiffeltoren vloog met een noodgang terug op het programma en ik kan dus nu na hier zo'n 2 jaar in totaal gewoond te hebben meedelen dat ik ook eens helemaal boven ben geweest. Inderdaad, de enige keer dat ik op de Eiffeltoren ben geweest was op de tweede verdieping zo'n 7 jaar geleden. De wandelingen bleken ook op de hoge punten van Parijs nut the hebben; ineens zie je de belangrijke gebouwen helemaal zelf zonder te hoeven zoeken. Ook 's avonds schittert de Dome van Les Invalides; de lichten op de Pont Alexandre III zijn aan en verder langs de Seine die als een zwart lint door de stad kronkelt de stompe bleke torens van de Notre Dame. Vanaf de trappen van de Sacre Coeur steken de blauwe buizen van het centre Pompidou het meeste af, la Tour Montparnasse steekt boven alles uit, in de verte de rechthoekige vorm van het Louvre en links is Gare du Nord te herkennen aan de beelden aan de voorkant van het station.

Twee en een halve dag hebben we echt toeristisch gedaan; ik heb Peter zere voeten bezorgd door maandag van de Notre Dame naar Ile Saint Louis te lopen, vandaar terug en richting de Marais, van de Marais over de rue de Rivoli en via de quais van de Seine naar het Louvre en van daar via Saint Germain terug naar Saint Michel. Daar krijg je best zere voeten van, maar het was wel mooi. Vanwege aanhoudende regenbuien zat de Champs Elysées aflopen er zondagmiddag niet in, maar dinsdagmiddag wel. En in de hitte slenterden we dus vanaf de Champs naar Place Concorde richting Louvre en Les Halles. Daarvoor hadden we uiteraard een bezoek gebracht aan Montmartre en de Sacré Coeur. Dankzij dit bezoek van iemand die nog nooit in Parijs was geweest kan ik dus stellen dat ik overal en nergens heb gelopen tot in de Notre Dame toe; ik dacht daar dit jaar niet binnen te komen. Gisteren was dan toch het moment van vertrek aangebroken. Voor de laaste keer voorlopig de bordjes Grandes Lignes volgen op Gare du Nord. Heel snel nog even naar buiten om de nodige versnaperingen voor onderweg bij de bakker aan de boulevard de Denain te halen en dan naar de trein. Dag dag, zwaai zwaai en om 12:55 blijf ik weer alleen achter op perron 8 als de deuren dichtgaan, de conducteur op zijn fluit blaast en de Thalys in toenemende vaart richting noorden gaat.

Het laatste examen

Het is dan wel vakantie, maar eigenlijk toch ook weer nog niet. Morgen dient namelijk nog Islamologie uit het eerste semester herkanst te worden. Ik weet wel, het is eigenlijk niet nodig en zonder krijg ik mijn diploma (hopelijk) ook wel, maar ik vind het wel een vak om te halen. Het examens is best doenlijk en het is goed in deze tijd om te kunnen zeggen dat je je wel eens in de Islam hebt verdiept. Dus hou ik mij voor de tweede keer dit jaar bezig met de Koran, de Hadith en islamitische theologie. Het moet lukken; het is niet buitengewoon moeilijk, behalve dat er wel erg veel personnages voorkomen met een moeilijke arabische naam, die ik niet eens probeer uit te spreken. Morgen om precies 16 uur mag ik dan alles wat ik geleerd heb nog eens opschrijven en hopelijk gaat dat deze keer beter dan de eerste keer. Punt is dat ik nu wel tijd heb gehad om te leren en de eerste keer eigenlijk niet echt. Logischerwijs zou dat ten goede moeten komen aan het resultaat, maar dat zullen we af moeten wachten.

Het is niet erg; op deze manier heb ik wat te doen en als je wat te doen hebt, dat weet iedereen dan weet je ineens honderd leuke andere dingen om te doen. Ineens móet je naar buiten, ineens móet je iets anders lezen dan over de delen waaruit de een hadith is opgebouwd en wat de kwaliteitsmerken zijn. En zo'n geisoleerd examen is wel nuttig. Ik kan mij er morgen volledig van bewust zijn dat ik bezig ben aan het laatste examen. Aangezien het volgend jaar alleen maar essays zijn, is dingen uit het hoofd leren en nauwelijks nog bij; geen boeken vol aantekeningen meer geen twee uur lang schrijven meer. Het wordt gewoon rustig luisteren en proberen iets zinnigs te zeggen tijdens de discussie.

Terwijl mij dus bewust ben van dit gedenkwaardig moment, ben ik mij eveneens terdege bewust dat mijn dagen in Parijs geteld zijn. Mensen om mij heen vertrekken de één na de ander, afgezien van iedereen die hier gewoon zijn/haar studie voortzet. Maar verder zijn mensen net weg of gaan binnenkort weg. Nog een paar weken over om mijn roadmap af te maken; ik vrees dat het in elkaar zetten in Nederland moet gebeuren aangezien ik mijn foto's nog niet heb laten afdrukken. Alles dat ik nog wil hebben moet toch zo langzamerhand aangeschaft worden; volgende week is er over een tijdje niet meer. Nog twee weken zorgeloos rondwandelen en dan is het moment toch daar om het vertrek voor te bereiden; zielig naar de phonehouse om mijn telefoon abonnement af te laten sluiten; ik verhuis ineens naar Nederland en neem zoals iedere Erasmusstudent een nieuwe telefoon mee naar huis. De CAF moet stop; ik heb geen zin in terugbetalen op een kwaad moment en mijn Erasmusspullen met stempels en handtekeningen moeten worden opgestuurd naar het thuisfront. En zo bestudeer ik vandaag en morgen mijn aantekeningen om woensdag weer eens goed te wandelen door de stad en een tweede poging te wagen een normale spijkerbroek te vinden waarin ik geen grote voeten en spillebenen krijg door smalle pijpen. Mode is prima, maar sommige dingen zijn het gewoon niet.

Grijs

Sinds vrijdag is het zeer deprimerend hier. De stortbui heeft weliswaar niet langer dan een uur geduurd, maar sindsdien hebben we last van Hollandse 'perioden met regen'. Het is grijs, erg grijs buiten en 16 graden. Overmorgen is het juni en ik zit hier bijna met een dik wollen vest aan omdat de verwarming uit is. Dat is niet prettig, eigenlijk is het armoedig. Gisteren kwam de zon dan tegen de avond nog tevoorschijn maar dat zit er vandaag niet in. Dus heb je geen zin om naar buiten te gaan, helemaal geen zin, al denk ik dat ik toch maar weer naar het postkantoor ga om de Erasmusspullen op te sturen en naar de super voor een fles melk. Tja je moet toch wat.

Als het zo grijs is en koud wil je echt niet meer naar buiten. Al krijg ik hoofdpijn van het binnenzitten, dus gaan we morgenmiddag toch maar weg. In april leefde ik in de hoop dat ik iedere dag lekker in het park kon lezen en eindeloze wandelingen kon maken, maar als het koud is, heb je daar geen zin in. Bovendien krijg ik niet graag zo midden in de stad een bui op mijn nek en die dreiging is er constant. Dus breng je de dag door met de moeilijke arabische namen en woordjes, met internet en met het onderhouden van de contacten op afstand. Voordeel hiervan is wel dat het lekker goedkoop is. We geven relatief weinig geld uit, maar ja, daar komt morgen wel weer verandering in. Maar we moesten ervan genieten, ik weet niet wanneer ik weer in Parijs ben en dus genieten we ervan. Het einde van de studie is tenslotte in zicht en daarmee ook normaal werk. Dan is het niet erg om in te teren en de garderobe aanzienlijk uit te breiden.

Het is saai en grijs en ik maak niets mee. O maandag was leuk hoor, Bronia sms'te of ik meeging naar het maritiem museum met andere klasgenoten voor een expositie van een Armeense schilder, die vooral zeeaanzichten heeft geschilderd. Ik moet zeggen, het was zeker de moeite waard en onverwacht. Armeense klasgenoot Ana wist ervan en had dus anderen gevraagd mee te gaan. We waren met vijf en na het museum werd er besloten nog wat te gaan drinken. Nu bevindt het maritiem museum zich bij Trocadero, lees, aardig uitzicht op de Eiffeltoren en de prijzen van de koffie zijn daar dus naar. Dus dan maar naar de Champs voor ordinaire koffie bij La brioche dorée. Het was maandag al koud en regenachtig en geloof het of niet, maar het merendeel van het gezelschap koos dus voor warme chocolademelk. Eind mei. Al mijn hoop is nu op juni gevestigd, want dit is niet leuk en zeer deprimerend. Je hebt nergens zin in en ziet op tegen iedere trip naar buiten, want het waait hard en het is nat.

Spanning en sensatie

Het is zondag en het regent. Wat te doen op een zondag als het regent. Bronia sms'te of ik mee ging naar Quai Branly, maar daar ben ik al eens geweest en het is er heel leuk, maar ook weer niet zo ontzettend spannend dat ik er nog eens heen moet. Niet dit jaar meer tenminste. Zo vaak zullen ze de collectie niet veranderen. Denk ik.

Dus hang ik thuis met een boek op de bank (die eigenlijk mijn bed is, maar overdag is het toch de bank). En heb ik tot mijn oneindige vreugde een verbinding met de buitenwereld via internet. Dat is een ongekend geluk op zondagmiddag, vooral als het regent en iedereen waarschijnlijk thuis zit te internetten.

Deze week was verder een hele spannende week, aangezien de uitslagen van de examens bekend gemaakt zouden worden. Gestresst als ik ben, had ik al dramatisch gedroomd dat ik ergens een 2 voor had en dat is hier nog rampzaliger dan thuis, aangezien de cijfers op 20 zijn en niet op 10. Een 2 haal je praktisch alleen als je echt niets weet. In complete paniek was ik dus in mijn droom dus al aan het rekenen geslagen, wat de nachtrust er niet rustiger op maakt. Dus begaf ik mij op dinsdagmiddag met afgekloven vingers zonder nagels en zonder huid (ok dat is overdreven, maar het was wel spannend) naar Censier in de volle overtuiging dat het bureau van Etudes européennes om 1 uur open zou gaan. Fout, we zijn in Frankrijk en daar duurt de middagpauze twee uur, en dan mag je nog van geluk spreken. Dus was ik toch wel een beetje boos en mij aan het afvragen wat je nou met twee uur lunchpauze moet. Daar kun je inderdaad wel een driegangen maaltijd in verorberen.

Maar om twee uur ging de deur dan toch open. Dan kun je nog niet direct naar binnen, nee eerst ging de dame van de administratie even de post naar beneden brengen . Daar was ik het niet mee eens, maar goed, ik kan haar moeilijk tegenhouden. Dus wachten we nog even verder. Om dan toch 10 minuten later onze cijfers te krijgen. Tegen de verwachting in is het goed, eigenlijk vind ik heel goed verlopen. Ik hoopte de vijf geschiedenisvakken gehaald te hebben, ik bleek alle acht examens bij Etudes européennes gehaald te hebben. In opperbeste stemming dus naar boven voor de overige twee bij Orient en Monde arabe. Die waren niet zo vlot, nog tot vrijdag wachten. Vanwege deze blijde boodschap vond ik dat ik mijzelf wel een cadeautje mocht geven. Tja dat krijg als er niet echt iemand is om cadeautjes te geven. Dat was dinsdag.

Woensdag heb ik de mensen in het Grand Palais voorgelogen, nou ja, eigenlijk hebben ze een uitzondering voor mij gemaakt. Na zeer boeiend gesprek met Nenna over MSN ging het eindelijk naar het Grand Palais voor een expositie over India. Na weken wikken en wegen daar toch maar naartoe. Studenten krijgen er echter alleen maar korting als ze kunstgeschiedenis studeren. Dat doe ik niet, maar toch proberen om met geschiedenis ook korting te krijgen. Dus lach je vriendelijk naar de dame in het glazen hokje en zowaar: ik mocht met korting naar binnen. Rondwandelend tussen de boeddhabeelden heb ik bedacht dat ik wellicht korting kreeg aangezien ik toch één van de jongste bezoekers was. Misschien was de dame in het hokje wel zo blij dat ook de jeugd interesse toonde dat ze besloot niet moeilijk te doen. Of ik zie er zo belabberd uit dat ze dacht dat ik niet meer kon betalen (wat ook wel een beetje waar is).

Na een interessante wandeling tussen de Boeddha's en Hindoeïstisch goden kom je toch wat verloren buiten. Maar de zon schijnt nog dus dan kun je best een poging wagen in het parkje naast de Champs Elysées wat meer kleur te krijgen onder het lezen van een boek. Gezien ik de hele dag niet veel had gegeten toch maar niet te laat naar huis om te koken. Al met al was ik dus om 7 uur helemaal klaar en om die tijd strekt de avond enorm voor je uit. Dus heb ik zeer revolutionair (al zeg ik het zelf) besloten alleen naar de bioscoop te gaan. De DVD's thuis ken ik nu wel uit mijn hoofd, nieuwe komen er nog niet want die zijn hier maar duur en ik had toch zin in een film die ik nog niet eerder heb gezien. Dus naar de bios. Daar viel het allemaal wel een beetje tegen. Ja er was Pirates, maar daar zou ik al met Kamel heen. Dat wordt overigens een maandproject, maar goed. Kamel is druk druk druk en gestresst dus ik zeg niets. Al met al viel het reuze mee om eens alleen naar de film te gaan, al is samen toch gezelliger. Pirates dus samen. Het hangt ook van de film af trouwens. Sommige films moet je niet alleen kijken. Zoals Pirates. Donderdag knapte het weer nog meer op en kon er dus opnieuw aan de kleur gewerkt worden, deze keer gewoon in Parc Montsouris. Zonder zonnebrand alleen niet te lang in de zon, dus 's middags verder maar rondgewandeld van Saint Germain naar Lafayette. Dat is best ver...Maar niet ongezellig alleen wordt ik een beetje kriebelig van de toeristen overal. Echt overal. Hordes. Die konden ook vrijdag niet omzeild worden toen Bronia en ik hadden besloten een Berthillon-ijsje te gaan kopen op Île Saint Louis. Berthillon heeft heel lekker ijs. Ik start nog een vergelijkend warenonderzoek om te zien of ze tegen het Italiaanse ijs van Amorino op kunnen, maar het zou me niet verbazen. Bronia was ik vrijdag na het ophalen van de laatste cijfers en het voldoen aan administratieve verplichtingen in verband met Erasmus tegengekomen op de universiteit. Dus werd besloten eindelijk een crêpe te gaan eten in Montsouris.

's Avonds werd er bij vriend van vriend van Bronia gegeten. De betreffende vriend blijkt pal aan de overkant van Boulevard Jourdan te wonen, wat wel heel prettig was vanwege het noodweer dat was losgebarsten rond 6 uur. De Champignon uitstappend werd erg duidelijk dat ik niet droog thuis aan zou komen, om maar niet te zeggen dat ik mijn jurk kon uitwringen, maar ja wachten ging niet. Dus moest ik tegen de wildkolkende rivier opzwemmen die de Boulevard Jourdan af kwam stromen terwijl de bliksemschichten ontweken moesten worden. Ja ok, dat is overdreven, maar de boulevard loopt op (of af, afhankelijk van welke kant we komen) en dus stroomt het water er af en warmig rond je voeten, vanwege het nog warme asfalt. Heel vies gevoel. Afgezien van deze minder prettige ervaring was vrijdag toch wel een geslaagde dag. Genoeg om het hele saaie, grijze en regenachtige weekend op te teren.

So much for a holiday

Gezien mijn twee maanden vakantie nog hier - eigenlijk zijn er nog maar zes weken over - zou ik meer moeten bloggen en veel te vertellen moeten hebben. In de praktijk blijkt het tegendeel. Aan de projecten ligt het niet; ik heb een begin gemaakt met mijn roadmap (waar ik deze week niet aan verder heb gewerkt, ok), er zijn nog een aantal musea waarvan ik vind dat ik ze gezien moet hebben, noem maar op. Van de uitvoering komt het echter niet zo snel. Goed, woensdag ben ik thuis heel nuttig geweest met het voorbereiden van mijn herkansing; niet onbelangrijk, aangezien het plan is het deze keer te halen. Zondag had ik het strakke plan opgevat om een puce te bezoeken. Door Parijs zijn er zaterdag, zondag en maandag verschillende markten meestal gespecialiseerd in het één of ander. Er moet een bloemenmarkt zijn, bij Porte de Clignancourt kleding en er moet ook ergens iets met antiek en andere zooi zijn. Jammer genoeg was het zondag al vies warm weer, de zon was er niet en het was viezig, plakkerig warm. Een soort metro-warmte boven de grond. Ergens hoop je dus op een lekkere bui, zodat de zaak eens goed op kan frissen. Inderdaad de lekkere bui liet niet lang op zich wachten. Op het moment dat ik weer boven de grond wilde, stortte het, dus ging ik onverrichte zaken naar huis, om in lijn 6 onderweg te ontdekken dat de zon weer tevoorschijn was gekomen.

Kamel kwam als redder in nood om te voorkomen de ik de rest van de dag op mijn kamer zou zitten; of ik 's avonds mee ging wat drinken. Als je al de hele week met niemand hebt gesproken ga je graag mee wat drinken. Dus begaf ik mij om half 8 richting Place Pigalle, om Kamel op z'n werk op te halen. Samen slenterden we vervolgens richting het café bij Chatelet. Of liever, één van de cafés. Het was nog steeds niet echt koud en dus konden we op het terras. Na de sinas konden wij nog genieten van een meneer die zijn duidelijk te grote, oude vieze Volvo in een te kleine parkeerplaats probeerde te proppen, naar ieders leedvermaak uiteraard. Ja je ziet wat in Parijs, zeker waar het verkeer betreft. Vanmiddag nog ging buurman Zwitser zijn boekje te buiten door de toeteren voor een zebrapad. En dan zeggen ze dat Parijzenaars agressief rijden. Dit sloeg werkelijk alles; iedereen op en om het zebrapad reageerde dan ook apalled. Maar we dwalen af, we waren immers nog maar bij vorige week zondag.

Sindsdien belt Kamel vrijwel iedere dag, als we elkaar niet zien. Ja, vriend zit op Malta en ik krijg dus verhalen te horen van Malta. Kamel wil nu een paar dagen naar Malta. Ik vind het een goed idee; misschien is het dan over met de verhalen over Malta. Of het wordt erger, dat kan ook. We zullen zien. Voordeel van dit alles is dat ik hem woensdag in Spiderman 3 heb gehesen. Zoals meestal ben ik het weer roerend eens met de Empire; er bestaat inderdaad zoiets als teveel slechteriken. De bioscoopbezoek-rate komt langzaam terug op het oude peil aangezien we gisteren naar Zodiac zijn geweest. Kamel wilde daar graag heen vanwege professionele interesse; hij heeft een vak gehad over seriemoordenaars en ik was geínteresseerd sinds het in de preview in de Empire stond. Geen verspilling van geld, weer ben ik het met Empire eens.

Het intense contact met Kamel heeft nog meer voordelen, aangezien hij woensdag ineens met de vraag kwam of ik wilde werken. Ik zie weinig mensen, met iedereen nog druk, druk, druk of op vakantie en ik zie teveel leuke dingen in de winkels, dus ja, ik wil wel werken, graag zelfs. Donderdagochtend kon ik gelijk om half 6 op, om vanaf half 8 ontbijt te regelen in Hotel Villa Royale. Als extra levert dat relatief veel op, aangezien de vakantieuren direct worden uitbetaald. Prima, nog een dag en ik heb de jurk die ik dinsdag kocht alweer terugverdiend. Naast een verbetering van de financiële situatie slaap je 's avonds ook veel lekkerder als je goed bezig bent geweest...