Metro

Aangezien mijn fiets nog steeds een platte band heeft (dat is al maanden zo) en ik toch onbeperkt met het openbaar vervoer mag reizen in Parijs, ga ik dus ook met de metro naar de universiteit. Tot dus ver niets vreemds. Maar als we zo iedere dag, voor een aantal maanden met de metro reizen vallen er toch langzaam maar zeker dingen op. Zo schreef Martin Bril, de columnist van de Volkskrant na de kerst al over 'de metroblik'. De manier waarop iedereen in de metro zo'n beetje voor zich uitstaart en vooral niet naar zijn medepassagiers kijkt. Dat is trouwens nep. O de metroblik bestaat wel, maar men dient stiekem naar de medepassagiers te kijken. Stiekem en ongeïnteresseerd. Dat werkt het beste met muziek op.

Naast de metroblik zijn er echter nog andere opvallende zaken te melden over de Parijse metro. Zo trekt iedere lijn zo'n beetje een bepaald soort publiek aan, zullen we maar zeggen. In lijn 1 zitten bijvoorbeeld de toeristen en mensen met goede baan. In pak. Die gaan vergaderen bij La Défense. Lijn 2 is waarschijnlijk de meest multiculturele lijn van de hele stad, lijn 4 heeft een duidelijk verschil in het publiek ten noorden van Châtelet dan ten zuiden, lijn 6 is de forensenlijn, lijn 7 forensen, studenten en enige toeristen, lijn 9 is vaak stuk, lijn 10 zijn studenten en lijn 14 is het mooist van allemaal: helemaal elektrisch en voorin kun je dus op de rails kijken. Om enig idee te geven. Echt diepgaand onderzoek moet nog gedaan worden.

Derde fenomeen is dat ik (natuurlijk) niet de enige ben die iedere dag hetzelfde stuk aflegt met de metro. Dat doen meer mensen. Dat doen zelfs de metromuzikanten. Zo ben ik op donderdagochtend al 3 keer dezelfde gast met z'n gitaar tegengekomen. Over een aantal weken kunnen we elkaar gedag gaan zeggen. Blijkbaar vindt hij lijn 6 ook erg fijn. Die gaat namelijk een groot deel boven de grond en dat is toch wel gezellig. Zeker als de zon schijnt. En ook de SDF's, bedelende vrouwtjes en backpackers met bordjes dat ze honger hebben of acht kinderen, metroverkopers met hun posters, lichtgevende Eiffeltorentjes en tassen hebben hun vaste stekkie in de gangen van het ondergronds spoorwegnetwerk. Bijna een kleine stad onder de stad.