Raar

Waarschuwing vooraf: deze blog gaat niet over mijzelf. Maar over gisteren. Gisteren was een rare dag. En helemaal niet leuk, behalve gisteravond want toen heb ik cultureel gedaan met Linda (uit Australië waar ik ook al eens heb gegeten) want we zijn naar het theater geweest, maar dat terzijde. Was overigens erg leuk, grappig stuk dat Vive la France heette en het leven in Parijs een beetje op de hak nam. Maar daar gaat het niet om. Het rare begon toen ik op mijn weg naar de Champignon mijn post ophaalde bij de receptie beneden. In het weekend zit daar een knul die hier niet woont en er sinds 3 weken is. Op aanraden van Britt doe ik vriendelijk en glimlach ik zowaar naar de gast. Dat was voor hem blijkbaar reden om te bedenken dat ie wel eens quasi-grappig kon gaan doen. Dus toen ik vroeg of ik misschien mijn post kon krijgen was het antwoord 'nee'. Dat moet ie niet doen. Dat soort grappen gaat net even te ver; zo leuk is ie nou ook weer niet en ik ben niet het type dat met een pruillipje en grote zielige ogen er een beetje om gaat bedelen. Hij moet gewoon z'n werk doen. Blijkbaar dacht ie dat ik het niet snapte en begon dus maar uit te leggen dat het een grapje was; ja gast dat snap ik ook wel maar ik vind het niet leuk. Ik heb 'm zelfs nooit gesproken, moet je niet op deze manier proberen leuk te doen. Terug van de Champignon en weer hard aan de studie moest ik op kwaad moment toch naar de wc; zoals dat moet als je de hele godganselijke dag thee drinkt...En op deze verdieping zijn 3 wc's zonder onderscheid tussen mannen en vrouwen. Heb ik overigens niets op tegen. Maar dan heb ik natuurlijk wel graag een toilet waarvan de bril niet omhoog staat. Het richtvermogen van sommige leden van het mannelijk geslacht is nou niet bepaald geweldig, of misschien is dat in het kader van territorium afbakening, ik weet het niet. In ieder geval, alle drie de deuren waren open en dus check ik ze dan alle drie om de schoonste te kiezen. Eentje bleek alleen wel bezet door één of andere kerel die hier helemaal niet woont en het blijkbaar niet de moeite vond om de deur even op slot te doen. Deur kon trouwens niet verder dan een kier open, maar toch, we zijn toch geen 5 jaar meer dat we de deur open laten. Hij wel. En zo was gisteren toch een stuk minder saai dan verwacht. Ik denk dat ik vandaag maar in m'n kamer blijf en op de open deuren van de toiletten klop om zeker te weten dat er niemand is.