Gratin

Gisteren trof ik gezellig huisgenoten bij het doen van de afwas. Goed, die afwas was minder gezellig - ik onderhoud geen hele gesprekken met mijn potten en pannen. Mijn Tunesische huisgenoot kwam pastasaus koken. Dat was heel spannend. Hij laat het namelijk altijd heel erg bluppen en ik weet niet waarom. Hij studeert handelsrekenen en is bezig te promoveren. Tja, schrijf eens een doctoraalscriptie over handelsrekenen. Hij liever dan ik. Maar ja, ik wilde toch al niet promoveren. Vervolgens voegde één van mijn echte Franse huisgenoten (ja ze zijn er) zich bij het gesprek. Dat wil zeggen, op de dagelijkse vraag, eigenlijk is het meer een opmerking, 'ça va?', zei hij 'très bien'. Kijk, en dan wordt het interessant. Hier was iemand die iets leuks te vertellen had. En jawel. Hij had vakantie. Dat had ik niet hoeven horen. En hij ging gratin eten. Achteraf had ik dat liever ook niet gehoord. De hele winter wil ik namelijk al gratin. Je weet wel, aardappelen, groente (bij voorkeur witlof of zuurkool) en kaassaus. Nu heb ik eens nagedacht over het woordje 'gratin'. Het is namelijk een betere aanduiding dan 'kaassaus met korstje'. Gratin klinkt als dat het eruit ziet. Beetje wit-gelig, heel heet en een goudbruin korstje. Het woord 'gratin' is een beetje als 'goudbruin'. Het klinkt al lekker. Maar bij goudbruin denk ik eerder aan koekjes en stroopwafels. Gratin klinkt lekker omdat het proces er nog inzit. Gegratineerde kaas. Lekker. Helaas voor mij geen gratin want ik heb geen ovenschaal. En dus moet ik morgen mijn witlofjes maar met losse kaas bestrooien en de gratin erbij denken...