Zo direct is dan toch het moment aangebroken om het laatste werkcollege recht en politicologie te volgen. Dit is dus een zeer blijde boodschap. Nog 1 keer twee uur gewoon mijn tijd uitzitten, en zo nu en dan wat opschrijven, want veel meer doe ik er eigenlijk niet. Maar dat is niet de enige blijde boodschap van vandaag. Ik kan eindelijk melden dat ik in het gelukkige bezit ben van de eerste storting van mijn Erasmusbeurs. Dat maakt mijn leven uiteraard een heel stuk eenvoudiger en ik ben er dus ook zeer mee in mijn schik. Ik denk dat ik mijzelf daarom dus maar trakteer op een middagje shoppen - dat wel pas over 2 weken. Je moet ergens naar uit kunnen kijken. Buitengewoon spannend was deze week verder niet. Al heb ik wel eindelijk de gast gesproken waar ik al eerder met enige nieuwsgierigheid naar had gekeken. Dat niet vanwege speciale uiterlijke kenmerken, maar meer omdat hij net als ik zowel bij de master van Europese studies vakken volgt als bij de bachelor. Dat is vreemd. Aangezien ik van mening was dat hij Frans was, vond ik dat heel raar. Maar ja, je gaat ook niet naar iemand toe van: hé waarom zit je zowel bij de master als bij de bachelor o, en verder let ik niet op je hoor . Verklaring is dat hij net als ik uitwisselingsstudent is uit Colombia. Ik had het kunnen weten. Niet dat ie uit Colombia komt natuurlijk.
Verder vond ik het ook bijzonder prettig van twee Franse klasgenoten bij de bachelor te horen dat zij net zo bang zijn voor de examens als ik. Dat is al een hele geruststelling, dat ligt dan niet aan mij. Dat de buitenlandse studenten bang zijn is namelijk logisch, het is namelijk heel eng om een examen te hebben volgens methodes die nieuw zijn en dan ook nog in het Frans, en ja voor teveel grammaticale en spellingfouten worden punten afgetrokken. Er mag wel een woordenboek bij, maar ja, ik heb gewoonlijk geen tijd om tijdens een examen in een woordenboek te kijken, dus dat gaat over. Het geliefde werkwoordenboekje gaat natuurlijk wel mee met alle vervoegingen. Zoals al eerder geschreven weet ik inmiddels zo ongeveer wie er allemaal op de verdieping wonen. Dat is heel leuk. Zeker nadat ik mensen gezien had bij het Libanese ontbijt afgelopen zondag. Sindsdien kan ik me nog minder op de gang vertonen. Woensdag was ik laat met eten wegens ouwehoeren op de gang met mijn Libanese buurman, gisteren ben ik nauwelijks bij de douche aangekomen omdat ik een Chinese buurman van de andere gang onderweg tegenkwam. En omdat het zo gezellig was kwam de gast uit Madagaskar er ook bij staan - die was onderweg naar de keuken. Waarschijnlijk gaat dit van kwaad tot erger, maar goed. Ik heb besloten morgen vroeg op te staan zodat ik tussen de middag warm kan eten als er niemand in de keuken is -hopelijk vermijd ik dan al te erge uitbarstingen van studie ontwijkend gedrag
Geen opmerkingen:
Een reactie posten