Brandalarm

Zondagavond 00:40. Je ligt al in bed en ergens heel ver weg klinkt een soort pieptoon. Eigenlijk moet je naar de wc...Toch maar even gaan, want anders moet je er later toch uit en nu slaap je nog niet echt dus beter nu eruit. Ochtendjas aan, deur open en: schrik!. De pieptoon is ineens een stuk harder, echt een stuk harder en er zijn allemaal mensen een beetje loos en half slaperig op de gang. Het brandalarm. Sinds het gemaakt is, dient erop gereageerd te worden. Tot januari ging het met enige regelmaat uit zichzelf af en niemand reageerde er dus nog op. Deze keer wel. Safwan (Libanees en president van de vertegenwoordiging van het huis) komt de trap af en meldt dat het beter is als iedereen naar beneden gaat. Buiten is geen rook te zien, helemaal niets. Dus toch dan maar even joggingbroek en echte schoenen aan en niet mijn vrolijk oranje badslippers met bloemen - ik hou er niet zo van om zomaar in ochtendjas en nachthemd rond te stappen tussen andere mensen op oranje badslippers. Beneden aangekomen dachten andere mensen daar blijkbaar anders over; iedereen liep in pyama's, trainingspakken, een enkeling had er helemaal niets van en kwam in ondergoed. Ok. Zolang de vlammen niet uit de ramen slaan, ga ik zeker niet in ondergoed naar beneden. Trouwens, wat als er echt brand is - dan zit je toch in een lastig parket. Eén slimmerd had een fototoestel meegenomen om vast te kunnen leggen hoe iedereen er bij liep. Hoe het kan vraag je je af (blijkbaar waren er verslaggevers boven gebleven), maar er was snel duidelijk dat er niets aan de hand was dus iedereen begon weer aan zijn toch naar boven. Mooi niet. De security ging eerst het hele huis controleren; op zich goed hoor, maar midden in de nacht is het toch minder prettig allemaal. Dus bleef de helft van de bewoners rustig beneden wachten. De helft? Ja de helft. Curieus genoeg stonden er zo'n 50 man beneden terwijl er meer dan honderd moeten wonen. De rest had blijkbaar niet de moeite genomen om zijn kamer uit te komen en bedacht dat als er brand is, je dat vanzelf merkt. Eind van het verhaal was dat één of andere leukerd expres het brandalarm had af laten gaan om iedereen z'n kamer uit te laten rennen. Persoon in kwestie is vooralsnog onbekend. Laten we hopen dat dit geen wekelijks terugkerend ritueel wordt