Het is dan wel vakantie, maar eigenlijk toch ook weer nog niet. Morgen dient namelijk nog Islamologie uit het eerste semester herkanst te worden. Ik weet wel, het is eigenlijk niet nodig en zonder krijg ik mijn diploma (hopelijk) ook wel, maar ik vind het wel een vak om te halen. Het examens is best doenlijk en het is goed in deze tijd om te kunnen zeggen dat je je wel eens in de Islam hebt verdiept. Dus hou ik mij voor de tweede keer dit jaar bezig met de Koran, de Hadith en islamitische theologie. Het moet lukken; het is niet buitengewoon moeilijk, behalve dat er wel erg veel personnages voorkomen met een moeilijke arabische naam, die ik niet eens probeer uit te spreken. Morgen om precies 16 uur mag ik dan alles wat ik geleerd heb nog eens opschrijven en hopelijk gaat dat deze keer beter dan de eerste keer. Punt is dat ik nu wel tijd heb gehad om te leren en de eerste keer eigenlijk niet echt. Logischerwijs zou dat ten goede moeten komen aan het resultaat, maar dat zullen we af moeten wachten.
Het is niet erg; op deze manier heb ik wat te doen en als je wat te doen hebt, dat weet iedereen dan weet je ineens honderd leuke andere dingen om te doen. Ineens móet je naar buiten, ineens móet je iets anders lezen dan over de delen waaruit de een hadith is opgebouwd en wat de kwaliteitsmerken zijn. En zo'n geisoleerd examen is wel nuttig. Ik kan mij er morgen volledig van bewust zijn dat ik bezig ben aan het laatste examen. Aangezien het volgend jaar alleen maar essays zijn, is dingen uit het hoofd leren en nauwelijks nog bij; geen boeken vol aantekeningen meer geen twee uur lang schrijven meer. Het wordt gewoon rustig luisteren en proberen iets zinnigs te zeggen tijdens de discussie.
Terwijl mij dus bewust ben van dit gedenkwaardig moment, ben ik mij eveneens terdege bewust dat mijn dagen in Parijs geteld zijn. Mensen om mij heen vertrekken de één na de ander, afgezien van iedereen die hier gewoon zijn/haar studie voortzet. Maar verder zijn mensen net weg of gaan binnenkort weg. Nog een paar weken over om mijn roadmap af te maken; ik vrees dat het in elkaar zetten in Nederland moet gebeuren aangezien ik mijn foto's nog niet heb laten afdrukken. Alles dat ik nog wil hebben moet toch zo langzamerhand aangeschaft worden; volgende week is er over een tijdje niet meer. Nog twee weken zorgeloos rondwandelen en dan is het moment toch daar om het vertrek voor te bereiden; zielig naar de phonehouse om mijn telefoon abonnement af te laten sluiten; ik verhuis ineens naar Nederland en neem zoals iedere Erasmusstudent een nieuwe telefoon mee naar huis. De CAF moet stop; ik heb geen zin in terugbetalen op een kwaad moment en mijn Erasmusspullen met stempels en handtekeningen moeten worden opgestuurd naar het thuisfront. En zo bestudeer ik vandaag en morgen mijn aantekeningen om woensdag weer eens goed te wandelen door de stad en een tweede poging te wagen een normale spijkerbroek te vinden waarin ik geen grote voeten en spillebenen krijg door smalle pijpen. Mode is prima, maar sommige dingen zijn het gewoon niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten