Musée

Op de eerste zondag van de maand zijn alle staatsmusea gratis. Zonder eerst 2 uur in de rij te hoeven het Louvre binnenschuiven et zo bij het musée d'Orsay naar binnen. Wat willen we nog meer als we arme student zijn die van ongeveer 200 euri in de maand moeten rondkomen? Gisteren was zo'n mooie zondag en dus had ik al besloten cultureel te gaan doen. Over het algemeen ben ik niet zo innovatief wat betreft het cultureel doen en scharrel ik meestal richting Louvre. Binnen heb ik vervolgens geen flauw idee welke zalen ik nu wel en welke niet gezien heb. Gevolg: iedere keer sta je weer voor de Mona Lisa en iedere keer zie je weer mummies. Egypte is leuk maar op zich veranderen de mummies niet echt.

Gelukkig eet ik normaliter mijn cornflakejes terwijl ik mijn dagelijkse rondje langs bepaalde websites op internet maak. Zoals daar zijn empireonline.co.uk, mijn mail en belangrijke blogs. Tijdens het nuttigen van mijn ontbijt ben ik dan echt aangemeld op MSN en doe ik niet alsof ik er niet ben. Geen boze gezichten - dat doen we namelijk allemaal. Dus werd ik aangesproken door mijn redder in nood - Kamel. Hij wilde wel met mij mee cultureel doen. Dus togen wij vroeg in de middag op weg, eerst naar de Chinese wijk rond de Porte de Choisy. Op jacht naar een Chinese spaarpot voor Olivier in de vorm van een kat. Vreselijk kitscherig, gelukkig is het niet voor mij. Einde van het verhaal was dat er voorlopig toch geen gouden kat is gekocht maar wel Chinese cakejes.

Met de tram (Kamel wil graag met de tram) reden we vervolgens terug naar de Porte de Versailles. Onze reis brachten wij door onder het bestuderen van de medereizigers, zoals men zo onopvallend mogelijk pleegt te doen. Oudere Chinese dame had wel een hele aparte manier om water uit een flesje te drinken - het werd letterlijk naar binnen gegoten alsof ze het in een glas aan het schenken was. Dus wissel je veelzeggende blikken met het gezelschap en er dient verder weinig gesproken te worden terwijl men gebruikt maakt van het openbaar vervoer. Tot op dat moment leefde ik nog in de complete veronderstelling dat we naar musée d'Orsay gingen, aangezien Kamel daar nog nooit is geweest. Goed ik zal eerlijk zijn - ik loop ook niet iedere week in een museum, maar als je 5 jaar in Parijs woont is het wel schandalig als je nog nooit voet in musée d'Orsay gezet hebt. Kamel werd dus vermanend toegesproken en ik heb op zijn gemoedsrust gewerkt. Tevergeefs. Voor vertrek maakte het zogenaamd niet uit waar we heen gingen, uiteindelijk maakte het wel uit: hij moest naar het musée du Quai Branly. Nieuw. Kamel is wispelturig - ik kijk er niet eens meer van op.

Het musée du quai Branly ligt praktisch naast de Eiffeltoren en behalve cultureel hebben we dus ook nog toeristisch gedaan. In het museum keken we ongeveer een uur naar totempalen, kettingen met tanden, maskers, nog meer sieraden en muziekinstrumenten uit alle hoeken van de wereld: Nieuw-Guinéa, Australië, Indonesië, Afrika en Zuid-Amerika. Al met al is het zeker de moeite waard om te bezoeken. Weer buiten besloten we ambitieus richting Chatelet te lopen. Kamel wilde een toeristische foto met de Eiffeltoren en hij wilde de gang onder de Tuileriën door naar Chatelet laten zien. Dus liepen we langs de Seine naar Alma, waar een soort Olympische vlam herinnert aan de plaats waar Lady Di is verongelukt, verder langs het Grand Palais, aan de overkant zagen we Les Invalides waar Napoleon begraven ligt, l'Assemblée nationale en het musée d'Orsay. Nadat we onder de Pont de Alexandre III (de enige brug in Parijs waaronder het niet naar urine stinkt, maar beter bekend om de verlichting) door waren gelopen en verder wilden naar de houten voetgangersbrug met de tunnel onder de Tuileriën, werden we bijna meegesleurd door het kolkende water van de Seine dat behoorlijk hoog staat. Goed dat is engiszins overdreven, maar er was risico op natte voeten. Sportief als we waren liepen we vanaf daar langs de piramides op het plein van het Louvre richting de metro bij Chatelet om vervolgens allebei huiswaarts te gaan.