Na een week die mooi begon en eindigde in een plensbui gisteren is het opnieuw zonnig. Dat was boven verwachting. Toen ik gisteren bij Porte de Versailles uit de tram stapte kreeg ik een flinke bui op mijn nek. Gelukkig woont Julia niet ver van de halte. Er opuit trekken werd dus thee leuten en Sex and the City kijken bij Julia thuis. Ook niet verkeerd, daar niet van, maar daarom vandaag toch maar naar buiten.
De bedoeling was om naar het musée d'Orsay te gaan, waar ik echter niet ben aangekomen. In plaats van RER C naar Musée d'Orsay te nemen liep ik naar buiten naar Place St. Michel. Op zich geen probleem want daar kun je weer terug onder de grond en zit je gelijk aan de goede kant. Maar nee. We gingen rechtsaf, richting Notre Dame, want dat was altijd nog één van de weinige monumenten waar ik nog geen goede foto's van had. Daar heb ik nu verandering in gebracht. Dus lopen we aan de rechterkant van de straat en kijken we naar de overkant waar alle groene 'dozen' open zijn gegaan en boekenstalletjes zijn geworden, die naast boeken ook oude prenten, ansichtkaarten en grammofoonplaten verkopen.
Aan de rechterkant komen we langs Shakespeare & Co. Aangezien ik daar nog nooit voet binnen heb gezet, kijken we of ze open zijn. En ze zijn open op zondag. Dat is nou eens boffen. Binnen blijken we in Engeland te zijn gekomen. Ze verkopen hier slechts Engelstalige en heel vreemd ook Duitse boeken en spreken er zelfs Engels. Een beetje vreemde gewaarwording moet ik zeggen zo midden in Parijs. Het is een kleine winkel die letterlijk tot de nok toe gevuld is met boeken. Oude en hele nieuwe. Er staan ladders tegen de schappen om bij de bovenste planken te kunnen. Beneden zijn de afdelingen fictie, kunst, wetenschap en geschiedenis. Langs een steile trap kunnen we naar boven, waar een kinderafdeling is. Er staan oude typemachines en bedden, want schrijvers mogen hier overnachten. De winkel houdt daarom het midden tussen een woonhuis, een privé-bibliotheek en een winkel. Hier ga je niet shoppen, hier ga je snubbiken.
Na een twintig minuten rondgeneusd te hebben moeten we weg, wegens groot gevaar van aanschaf. Ik heb al boeken die ik nog niet gelezen heb en ik neem mijzelf dus in bescherming. We vervolgen onze weg langs de Notre Dame. We slaan linksaf en wandelen door de tuin langzaam naar de voorkant. De eerste keer dat ik in Parijs was, stond de voorkant in de steigers en was het beroemde roosraam dus onzichtbaar. Dat is jaren geleden en het is nu vrij en mooi schoon. Voor de verandering lopen we niet rechtdoor over Ile de la Cité, maar gaan we rechtsaf. Zo lopen we richting Ile Saint Louis om dat eens goed te bekijken. De winkeltjes zij er open en verkopen vooral etenswaar. We verlekkeren ons aan de kazen, bij de boulanger drukken we ons neusje tegen de ruit om naar de gebakjes te kijken en de chocolatier heeft zijn hele winkel in Paassfeer gebracht. Bij Amorino staan de mensen in de rij voor echt Italiaans ijs. Het komt mij voor dat ze hier wel eens het lekkerste ijs van de hele stad zouden kunnen verkopen. Authentieke crêperies en een taverne maken het plaatje compleet.
Als het einde van de straat in zicht komt, slaan we rechtsaf en lopen weer richting Seine. De Parisiens zijn massaal langs de Seine neer gestreken om daar in het zonnetje te lezen of gezellig te kletsen. Uit een openstaand raam klinkt een piano en iemand leest in de vensterbank. We verlaten Île de Saint Louis en daarmee het voorrevolutionnaire Parijs met de smalle straatjes. Via Boulevard Henri IV lopen we weer door het XIXde eeuwse Parijs met de brede boulevards naar Place Bastille. De zuil op het midden van het verkeersplein herinnert aan de gevangenis die hier ooit stond, evenals het perron van metrolijn 1. De tegels tonen taferelen van de Revolutie.
We laten ons naar Hôtel de Ville rijden. Op het plein voor het enigszins protserige stadhuis zitten mensen iets te eten voor de fonteinen en een SDF slaapt in de zon. Een protestgroep heeft een gevangeniscel nagemaakt van 9 vierkante meter voor drie mensen. Kinderen mogen een rondje op de carroussel. We nemen de Rue de Renard richting Les Halles. Achter het Centre Pompidou langs. Bij de ingang van de bibliotheek staat een rij te wachten om naar binnen te mogen. We laten de laatste Amerikaanse toeristen achter ons en worden weer Parisien. Fototoestel gaat terug in zijn hoesje en met zere voeten gaan we huiswaarts. Ondanks dat het weekend is, er foto's zijn gemaakt van monumenten en het mooi weer is, word ik hier nooit meer echt toerist. In de metro blijf ik mij ergeren aan mensen die zich met te dikke koffers in een volle trein hebben gepropt. Ze zouden het moeten verbieden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten