Het zal duidelijk zijn dat ik inmiddels allang weer terug ben in Parijs - ze spreken hier Frans, huis komt bekend voor, Eiffeltoren, check, ja weer terug. In tegenstelling tot de vorige keer dat ik hier woonde, zal ik de stad nu meer missen na vertrek, denk ik. Hoe ik daarbij kom? Het centrum van Bradford bestaat uit een winkelcentrum en 2 straten met winkels. Dat is het zo ongeveer. Overal zijn ze aan het werk - wat dat betreft weinig verschil met mijn huidige woonplaats - maar meer renovatiewerkzaamheden. Bradford is een oude industriestad en als je even buiten het centrum dwaalt merk je dat gelijk. Kleine huisjes, oude fabrieken die allang niet meer gebruikt worden en helemaal zwart zijn aan de buitenkant. Het ziet er allemaal nogal verwaarloosd uit. Het goede nieuws is dat ik de bioscoop heb ontdekt die er wel groot genoeg uitziet voor mij, dat is toch wel belangrijk.
De universiteit ligt op een campus en daar zal ik vanaf september ook wonen. Er is praktisch alles, behalve een Tesco, maar wel een NatWest bank, een Waterstone's (van groot belang voor mij), sportcentrum, bibliotheek en muziekcentrum. Feesten worden op de campus gegeven en er is een groot grasveld. Het was aardig weer vorige week en dus trekken de Engelsen gelijk naar buiten. Ik werd direct met mijn neus op de feiten gedrukt: in Nederland en zelfs hier midden in Parijs worden bij mooi weer alle grasvelden bezet door instant-voetbalteams. Op de campus in Bradford werd gecricket. Ik moet eerlijk zeggen: bijna een cultuurshock voor een Parisienne.
Aan de andere kant is iedereen er eigenlijk erg vriendelijk, van de kassamevrouw in de supermarkt tot de docenten op de universiteit. Ook dat is bijna een cultuurshock. Tijdens de colleges zal ik eraan moeten wennen netjes mijn hand op te steken als ik wat te zeggen denk te hebben en dan heel rustig mijn verhaal te kunnen doen. In Nederland - dat wil zeggen, in Utrecht, schreeuwt iedereen bij de werkcolleges toch een beetje door elkaar en doet de docent af en toe verwoede pogingen de zaak te kalmeren als het debat erg verhit dreigt te worden. Verder is het ook afgelopen met de urenlange wandelingen, de bibliotheken waar je moet zoeken naar een zitplaats, het metro'en, de parken waar mensen zomers in bikini liggen, de geasfalteerde stoepen, de Gibert Jeune, de pains raisin en stokbroodjes, die soms nog warm zijn, NRG FM, het uitzicht op de Eiffeltoren en de heetgebakerde, agressieve Parisiens.
Ja dat ga ik missen, ik moet namelijk eerlijk bekennen weinig beter te zijn. Als een Amerikaanse dame mij in de Starbucks St. Michel in het Engels vraagt of een stoel vrij is, kijk ik haar onbegrijpend aan en geef in het Frans antwoord. Had ze maar netjes moeten vragen of ik misschien Engels spreek. Ik erger mij aan mensen die zich als lemmingen gedragen op straat, in de metrogangen of op roltrappen. Voor je iemand inhaalt, kijk je net als op de fiets achterom voor het geval er iemand (zoals ik) aan komt stekkeren. Op de roltrap staan we niet naast elkaar maar achter elkaar aan de rechterkant. Op de tapis roulant ook; Parijs heeft altijd haast. Over de toeristen kunnen we het beter maar helemaal niet hebben; superlemmingen. Sinds een aantal weken is het seizoen weer begonnen.
Met touringcars, vliegtuigen en treinen komen ze naar de stad der liefde. Misschien komt het omdat ik er woon, maar ik zie het niet. Parijs lijkt enorm tot de verbeelding te spreken en het romantische oord bij uitstek te zijn. Kan iemand mij vertellen waarom? Parijs is niet gastvrij, om maar niet te zeggen onvriendelijk, zeer individualistisch, net iets teveel mensen mét uitkering die niet werken maar hun handje ophouden, het stinkt er en 's zomers is de metro verschrikkelijk met allemaal bezwete, net iets te dikke lijven om je heen. Toch komen er nog steeds duizenden mensen opaf. Toeristen. Ze gaan zomaar ineens stilstaan - niemand weet waarom en je botst er bijna bovenop. Als de kaart zegt dat ze af moeten slaan, gaan ze ook gelijk zonder ook maar te bedenken dat ze in een stad lopen met nog 14 miljoen mensen. De metro blijkt toch een enorm probleem, vooral met dikke koffers. Ik begrijp volkomen dat je vreemd bent in een onbekende stad en dat je je dus even moet oriënteren als je uit de metro stapt, maar: loop dan in ieder geval weg van de metro - er willen mensen die haast hebben instappen en blijf niet met je koffer midden op het perron staan als een bang konijn dat niet meer kan bewegen. Nee ik ben na 2 jaar weinig beter. Net zo onaardig, ongemakkelijk, individualistisch en agressief. Waarom wil ik dan naar Engeland verhuizen; ik vermoed dat ik hier beter pas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten