All good things come to an end

Alles de laatste keer. Laatste keer Champignon, laatste keer naar de Gibert Jeune. In een schemerig Parijs gaan de lichten van de Eiffeltoren aan en sinds maanden kijk ik ernaar. Morgen is het voorbij. Een laatste wandeling door de stad en dan is het weer tijd voor afscheid. Weer. Een leven van warme bienvenues en teary goodbyes si demain comme aujourd'hui je dois faire le tour de la terre...De laatste keer eten met Bronia, die bij het afscheid zegt dat ik van harte welkom ben, er is plaats genoeg. Misschien is de volgende keer Parijs niet zo heel ver weg.

Alles is geregeld en de laatste inkopen zijn gedaan. Hoewel de soldes een gekkenhuis zijn en ik de laatste twee dagen de Rue de Rivoli mijd, ben ik toch nog aardig geslaagd. De persoonlijke bibliotheek is eveneens behoorlijk uitgebreid met gewoon lekker lezen voor in de vakantie, maar ook met de geschiedenis van de Democratische Republiek Congo en met Les Misérables. Ik twijfel over War en Peace van Tolstoy en zet het boek uiteindelijk terug op de plank. Volgende keer, je kunt niet alles kopen.

Dan is het tijd voor de laatste boodschappen. Er moet van Parijs geprofiteerd worden op gastronomisch gebied; de Fransen weten immers wel wat lekker is. Geitenkazen, Lilet en oranje meloenen moeten mee naar Nederland. De meloenen stinken in de koelkast en springen bijna op en neer om opgegeten te worden. Niet aankomen, zo laten, zondag krijg je een stukje. Zal ik nog een laatste crêpe kopen bij het stalletje bij Porte d'Orléans? 1,50€ voor een crêpe au sucre, 1,80€ als je er ook kaneel bij wilt.

Bij thuiskomst is de kamer aan de Boulevard Jourdan niet langer thuis met kale muren en een kast vol tassen en zakken. Het wachten is op de komst van allerliefste ouders die mij op komen halen. Vertrekken is niet erg, maar deze laatste dagen tel ik af en wacht ik. De tijd gaat te snel en niet snel genoeg tegelijk. Alles gedaan, niet genoeg gezien, alles gekocht, ik wil nog...., alles klaar, nog even... "[...] the Ring will be save in Rivendell" euh, nee, avontuur Erasmus in Parijs is over, "I am ready to go home".

De laatste dagen

De laatste dagen tikken langzaam weg in een stormachtig Parijs. De laatste dagen dat ik de Eiffeltoren niet bewust meer zie; alles went, zelfs uitzicht dat geld waard is.

Zoals in alle situaties waar je de tijd bijna weg hoort tikken, ga je steeds koortsachtiger de dingen te lijf. De uitverkoop begint morgen en dat maakt het er allemaal niet beter op. Volgende week is er niet meer, geen tijd meer om er nog eens over te denken, geen tijd meer voor uitstel. Het moet nù en snel ook. Voordeel is dat ik morgen mijn borg terug krijg die ik vervolgens in vliegende vaart weer ga uitgeven. Zuinig doen, komt in september wel weer. Wat zeg ik, in het departement kleding doen we volgend jaar zuinig. In Bradford valt er weinig te shoppen en wat er te shoppen valt pas ik toch niet. Dus moeten we er nu van profiteren. We vliegen van de rue de Rivoli naar de rue de Rennes naar Saint Michel naar Lafayette. Inderdaad om goed gek van te worden en ondertussen vraag ik mij af hoe ik optimaal van mijn laatste dagen kan genieten. Het blijkt echter niet eenvoudig een soort super-ervaring op te doen als een toerist die Parijs voor het eerst ziet, terwijl je er 2 jaar hebt gewoond.

Thuis wordt ondertussen steeds minder thuis; het Grote Inpakken is begonnen. Voorgaande zegt zeker iets over de hoeveelheid zooi die er op mijn 12m2 is gestouwd. Wat betreft de boeken en de DVD's is het wachten op dozen, evenals voor serviesgoed en overige boodschappen. Maar de koffer zit alweer vol met kleding, rugzak moet nog even wachten. Daarin kreukt het allemaal zo. Maar de vuilniszakken worden wel zo zoetjes aan al gevuld, schoenen terug in hun doos en in zakken. Papiertjes met aantekeningen, bonnetjes en andere ondefinieerbare zooi: weg ermee, hebben we niet meer nodig. De plantjes mogen nog even blijven staan en de posters mogen nog even aan de muur. Vrijdagochtend gaan ze eraf en de kaarten die iedereen mij gestuurd heeft gaan dan van de deur. Tegen de tijd dat allerliefste ouders opnieuw komen, deze keer om mij op te halen, is chambre 410 niet meer mijn kamer en is het tijd om afscheid te nemen van de lichtstad.

Bezoek

Na het leren en herkansen zou er nog zo ongeveer een maand over zijn om rond te dwalen, te shoppen en andere nutteloze dingen te doen. Op een maand verkijk je je echter zo. Ineens was in Villa Royal de nood aan de man en dus serveer ik alweer 2 tot 3 dagen koffie en thee 's morgens vroeg. Afgezien van dat ik mijn uitgaven dus eigenlijk gelijk terug verdien, zie ik ook meer mensen en dat is wel zo gezellig. Aan de andere kant blijft er minder tijd voor hangen over. Gelukkig kan ik nog twee maanden thuis hangen.

De tijd is nog sneller gegaan doordat Peter een paar dagen langskwam. Ik leefde in de volledige overtuiging dat ik mijn best moest gaan doen leuke plekjes op te zoeken enzo, totdat bleek dat Peter nog nooit in Parijs geweest was. Dus de Eiffeltoren vloog met een noodgang terug op het programma en ik kan dus nu na hier zo'n 2 jaar in totaal gewoond te hebben meedelen dat ik ook eens helemaal boven ben geweest. Inderdaad, de enige keer dat ik op de Eiffeltoren ben geweest was op de tweede verdieping zo'n 7 jaar geleden. De wandelingen bleken ook op de hoge punten van Parijs nut the hebben; ineens zie je de belangrijke gebouwen helemaal zelf zonder te hoeven zoeken. Ook 's avonds schittert de Dome van Les Invalides; de lichten op de Pont Alexandre III zijn aan en verder langs de Seine die als een zwart lint door de stad kronkelt de stompe bleke torens van de Notre Dame. Vanaf de trappen van de Sacre Coeur steken de blauwe buizen van het centre Pompidou het meeste af, la Tour Montparnasse steekt boven alles uit, in de verte de rechthoekige vorm van het Louvre en links is Gare du Nord te herkennen aan de beelden aan de voorkant van het station.

Twee en een halve dag hebben we echt toeristisch gedaan; ik heb Peter zere voeten bezorgd door maandag van de Notre Dame naar Ile Saint Louis te lopen, vandaar terug en richting de Marais, van de Marais over de rue de Rivoli en via de quais van de Seine naar het Louvre en van daar via Saint Germain terug naar Saint Michel. Daar krijg je best zere voeten van, maar het was wel mooi. Vanwege aanhoudende regenbuien zat de Champs Elysées aflopen er zondagmiddag niet in, maar dinsdagmiddag wel. En in de hitte slenterden we dus vanaf de Champs naar Place Concorde richting Louvre en Les Halles. Daarvoor hadden we uiteraard een bezoek gebracht aan Montmartre en de Sacré Coeur. Dankzij dit bezoek van iemand die nog nooit in Parijs was geweest kan ik dus stellen dat ik overal en nergens heb gelopen tot in de Notre Dame toe; ik dacht daar dit jaar niet binnen te komen. Gisteren was dan toch het moment van vertrek aangebroken. Voor de laaste keer voorlopig de bordjes Grandes Lignes volgen op Gare du Nord. Heel snel nog even naar buiten om de nodige versnaperingen voor onderweg bij de bakker aan de boulevard de Denain te halen en dan naar de trein. Dag dag, zwaai zwaai en om 12:55 blijf ik weer alleen achter op perron 8 als de deuren dichtgaan, de conducteur op zijn fluit blaast en de Thalys in toenemende vaart richting noorden gaat.

Het laatste examen

Het is dan wel vakantie, maar eigenlijk toch ook weer nog niet. Morgen dient namelijk nog Islamologie uit het eerste semester herkanst te worden. Ik weet wel, het is eigenlijk niet nodig en zonder krijg ik mijn diploma (hopelijk) ook wel, maar ik vind het wel een vak om te halen. Het examens is best doenlijk en het is goed in deze tijd om te kunnen zeggen dat je je wel eens in de Islam hebt verdiept. Dus hou ik mij voor de tweede keer dit jaar bezig met de Koran, de Hadith en islamitische theologie. Het moet lukken; het is niet buitengewoon moeilijk, behalve dat er wel erg veel personnages voorkomen met een moeilijke arabische naam, die ik niet eens probeer uit te spreken. Morgen om precies 16 uur mag ik dan alles wat ik geleerd heb nog eens opschrijven en hopelijk gaat dat deze keer beter dan de eerste keer. Punt is dat ik nu wel tijd heb gehad om te leren en de eerste keer eigenlijk niet echt. Logischerwijs zou dat ten goede moeten komen aan het resultaat, maar dat zullen we af moeten wachten.

Het is niet erg; op deze manier heb ik wat te doen en als je wat te doen hebt, dat weet iedereen dan weet je ineens honderd leuke andere dingen om te doen. Ineens móet je naar buiten, ineens móet je iets anders lezen dan over de delen waaruit de een hadith is opgebouwd en wat de kwaliteitsmerken zijn. En zo'n geisoleerd examen is wel nuttig. Ik kan mij er morgen volledig van bewust zijn dat ik bezig ben aan het laatste examen. Aangezien het volgend jaar alleen maar essays zijn, is dingen uit het hoofd leren en nauwelijks nog bij; geen boeken vol aantekeningen meer geen twee uur lang schrijven meer. Het wordt gewoon rustig luisteren en proberen iets zinnigs te zeggen tijdens de discussie.

Terwijl mij dus bewust ben van dit gedenkwaardig moment, ben ik mij eveneens terdege bewust dat mijn dagen in Parijs geteld zijn. Mensen om mij heen vertrekken de één na de ander, afgezien van iedereen die hier gewoon zijn/haar studie voortzet. Maar verder zijn mensen net weg of gaan binnenkort weg. Nog een paar weken over om mijn roadmap af te maken; ik vrees dat het in elkaar zetten in Nederland moet gebeuren aangezien ik mijn foto's nog niet heb laten afdrukken. Alles dat ik nog wil hebben moet toch zo langzamerhand aangeschaft worden; volgende week is er over een tijdje niet meer. Nog twee weken zorgeloos rondwandelen en dan is het moment toch daar om het vertrek voor te bereiden; zielig naar de phonehouse om mijn telefoon abonnement af te laten sluiten; ik verhuis ineens naar Nederland en neem zoals iedere Erasmusstudent een nieuwe telefoon mee naar huis. De CAF moet stop; ik heb geen zin in terugbetalen op een kwaad moment en mijn Erasmusspullen met stempels en handtekeningen moeten worden opgestuurd naar het thuisfront. En zo bestudeer ik vandaag en morgen mijn aantekeningen om woensdag weer eens goed te wandelen door de stad en een tweede poging te wagen een normale spijkerbroek te vinden waarin ik geen grote voeten en spillebenen krijg door smalle pijpen. Mode is prima, maar sommige dingen zijn het gewoon niet.

Grijs

Sinds vrijdag is het zeer deprimerend hier. De stortbui heeft weliswaar niet langer dan een uur geduurd, maar sindsdien hebben we last van Hollandse 'perioden met regen'. Het is grijs, erg grijs buiten en 16 graden. Overmorgen is het juni en ik zit hier bijna met een dik wollen vest aan omdat de verwarming uit is. Dat is niet prettig, eigenlijk is het armoedig. Gisteren kwam de zon dan tegen de avond nog tevoorschijn maar dat zit er vandaag niet in. Dus heb je geen zin om naar buiten te gaan, helemaal geen zin, al denk ik dat ik toch maar weer naar het postkantoor ga om de Erasmusspullen op te sturen en naar de super voor een fles melk. Tja je moet toch wat.

Als het zo grijs is en koud wil je echt niet meer naar buiten. Al krijg ik hoofdpijn van het binnenzitten, dus gaan we morgenmiddag toch maar weg. In april leefde ik in de hoop dat ik iedere dag lekker in het park kon lezen en eindeloze wandelingen kon maken, maar als het koud is, heb je daar geen zin in. Bovendien krijg ik niet graag zo midden in de stad een bui op mijn nek en die dreiging is er constant. Dus breng je de dag door met de moeilijke arabische namen en woordjes, met internet en met het onderhouden van de contacten op afstand. Voordeel hiervan is wel dat het lekker goedkoop is. We geven relatief weinig geld uit, maar ja, daar komt morgen wel weer verandering in. Maar we moesten ervan genieten, ik weet niet wanneer ik weer in Parijs ben en dus genieten we ervan. Het einde van de studie is tenslotte in zicht en daarmee ook normaal werk. Dan is het niet erg om in te teren en de garderobe aanzienlijk uit te breiden.

Het is saai en grijs en ik maak niets mee. O maandag was leuk hoor, Bronia sms'te of ik meeging naar het maritiem museum met andere klasgenoten voor een expositie van een Armeense schilder, die vooral zeeaanzichten heeft geschilderd. Ik moet zeggen, het was zeker de moeite waard en onverwacht. Armeense klasgenoot Ana wist ervan en had dus anderen gevraagd mee te gaan. We waren met vijf en na het museum werd er besloten nog wat te gaan drinken. Nu bevindt het maritiem museum zich bij Trocadero, lees, aardig uitzicht op de Eiffeltoren en de prijzen van de koffie zijn daar dus naar. Dus dan maar naar de Champs voor ordinaire koffie bij La brioche dorée. Het was maandag al koud en regenachtig en geloof het of niet, maar het merendeel van het gezelschap koos dus voor warme chocolademelk. Eind mei. Al mijn hoop is nu op juni gevestigd, want dit is niet leuk en zeer deprimerend. Je hebt nergens zin in en ziet op tegen iedere trip naar buiten, want het waait hard en het is nat.

Spanning en sensatie

Het is zondag en het regent. Wat te doen op een zondag als het regent. Bronia sms'te of ik mee ging naar Quai Branly, maar daar ben ik al eens geweest en het is er heel leuk, maar ook weer niet zo ontzettend spannend dat ik er nog eens heen moet. Niet dit jaar meer tenminste. Zo vaak zullen ze de collectie niet veranderen. Denk ik.

Dus hang ik thuis met een boek op de bank (die eigenlijk mijn bed is, maar overdag is het toch de bank). En heb ik tot mijn oneindige vreugde een verbinding met de buitenwereld via internet. Dat is een ongekend geluk op zondagmiddag, vooral als het regent en iedereen waarschijnlijk thuis zit te internetten.

Deze week was verder een hele spannende week, aangezien de uitslagen van de examens bekend gemaakt zouden worden. Gestresst als ik ben, had ik al dramatisch gedroomd dat ik ergens een 2 voor had en dat is hier nog rampzaliger dan thuis, aangezien de cijfers op 20 zijn en niet op 10. Een 2 haal je praktisch alleen als je echt niets weet. In complete paniek was ik dus in mijn droom dus al aan het rekenen geslagen, wat de nachtrust er niet rustiger op maakt. Dus begaf ik mij op dinsdagmiddag met afgekloven vingers zonder nagels en zonder huid (ok dat is overdreven, maar het was wel spannend) naar Censier in de volle overtuiging dat het bureau van Etudes européennes om 1 uur open zou gaan. Fout, we zijn in Frankrijk en daar duurt de middagpauze twee uur, en dan mag je nog van geluk spreken. Dus was ik toch wel een beetje boos en mij aan het afvragen wat je nou met twee uur lunchpauze moet. Daar kun je inderdaad wel een driegangen maaltijd in verorberen.

Maar om twee uur ging de deur dan toch open. Dan kun je nog niet direct naar binnen, nee eerst ging de dame van de administratie even de post naar beneden brengen . Daar was ik het niet mee eens, maar goed, ik kan haar moeilijk tegenhouden. Dus wachten we nog even verder. Om dan toch 10 minuten later onze cijfers te krijgen. Tegen de verwachting in is het goed, eigenlijk vind ik heel goed verlopen. Ik hoopte de vijf geschiedenisvakken gehaald te hebben, ik bleek alle acht examens bij Etudes européennes gehaald te hebben. In opperbeste stemming dus naar boven voor de overige twee bij Orient en Monde arabe. Die waren niet zo vlot, nog tot vrijdag wachten. Vanwege deze blijde boodschap vond ik dat ik mijzelf wel een cadeautje mocht geven. Tja dat krijg als er niet echt iemand is om cadeautjes te geven. Dat was dinsdag.

Woensdag heb ik de mensen in het Grand Palais voorgelogen, nou ja, eigenlijk hebben ze een uitzondering voor mij gemaakt. Na zeer boeiend gesprek met Nenna over MSN ging het eindelijk naar het Grand Palais voor een expositie over India. Na weken wikken en wegen daar toch maar naartoe. Studenten krijgen er echter alleen maar korting als ze kunstgeschiedenis studeren. Dat doe ik niet, maar toch proberen om met geschiedenis ook korting te krijgen. Dus lach je vriendelijk naar de dame in het glazen hokje en zowaar: ik mocht met korting naar binnen. Rondwandelend tussen de boeddhabeelden heb ik bedacht dat ik wellicht korting kreeg aangezien ik toch één van de jongste bezoekers was. Misschien was de dame in het hokje wel zo blij dat ook de jeugd interesse toonde dat ze besloot niet moeilijk te doen. Of ik zie er zo belabberd uit dat ze dacht dat ik niet meer kon betalen (wat ook wel een beetje waar is).

Na een interessante wandeling tussen de Boeddha's en Hindoeïstisch goden kom je toch wat verloren buiten. Maar de zon schijnt nog dus dan kun je best een poging wagen in het parkje naast de Champs Elysées wat meer kleur te krijgen onder het lezen van een boek. Gezien ik de hele dag niet veel had gegeten toch maar niet te laat naar huis om te koken. Al met al was ik dus om 7 uur helemaal klaar en om die tijd strekt de avond enorm voor je uit. Dus heb ik zeer revolutionair (al zeg ik het zelf) besloten alleen naar de bioscoop te gaan. De DVD's thuis ken ik nu wel uit mijn hoofd, nieuwe komen er nog niet want die zijn hier maar duur en ik had toch zin in een film die ik nog niet eerder heb gezien. Dus naar de bios. Daar viel het allemaal wel een beetje tegen. Ja er was Pirates, maar daar zou ik al met Kamel heen. Dat wordt overigens een maandproject, maar goed. Kamel is druk druk druk en gestresst dus ik zeg niets. Al met al viel het reuze mee om eens alleen naar de film te gaan, al is samen toch gezelliger. Pirates dus samen. Het hangt ook van de film af trouwens. Sommige films moet je niet alleen kijken. Zoals Pirates. Donderdag knapte het weer nog meer op en kon er dus opnieuw aan de kleur gewerkt worden, deze keer gewoon in Parc Montsouris. Zonder zonnebrand alleen niet te lang in de zon, dus 's middags verder maar rondgewandeld van Saint Germain naar Lafayette. Dat is best ver...Maar niet ongezellig alleen wordt ik een beetje kriebelig van de toeristen overal. Echt overal. Hordes. Die konden ook vrijdag niet omzeild worden toen Bronia en ik hadden besloten een Berthillon-ijsje te gaan kopen op Île Saint Louis. Berthillon heeft heel lekker ijs. Ik start nog een vergelijkend warenonderzoek om te zien of ze tegen het Italiaanse ijs van Amorino op kunnen, maar het zou me niet verbazen. Bronia was ik vrijdag na het ophalen van de laatste cijfers en het voldoen aan administratieve verplichtingen in verband met Erasmus tegengekomen op de universiteit. Dus werd besloten eindelijk een crêpe te gaan eten in Montsouris.

's Avonds werd er bij vriend van vriend van Bronia gegeten. De betreffende vriend blijkt pal aan de overkant van Boulevard Jourdan te wonen, wat wel heel prettig was vanwege het noodweer dat was losgebarsten rond 6 uur. De Champignon uitstappend werd erg duidelijk dat ik niet droog thuis aan zou komen, om maar niet te zeggen dat ik mijn jurk kon uitwringen, maar ja wachten ging niet. Dus moest ik tegen de wildkolkende rivier opzwemmen die de Boulevard Jourdan af kwam stromen terwijl de bliksemschichten ontweken moesten worden. Ja ok, dat is overdreven, maar de boulevard loopt op (of af, afhankelijk van welke kant we komen) en dus stroomt het water er af en warmig rond je voeten, vanwege het nog warme asfalt. Heel vies gevoel. Afgezien van deze minder prettige ervaring was vrijdag toch wel een geslaagde dag. Genoeg om het hele saaie, grijze en regenachtige weekend op te teren.

So much for a holiday

Gezien mijn twee maanden vakantie nog hier - eigenlijk zijn er nog maar zes weken over - zou ik meer moeten bloggen en veel te vertellen moeten hebben. In de praktijk blijkt het tegendeel. Aan de projecten ligt het niet; ik heb een begin gemaakt met mijn roadmap (waar ik deze week niet aan verder heb gewerkt, ok), er zijn nog een aantal musea waarvan ik vind dat ik ze gezien moet hebben, noem maar op. Van de uitvoering komt het echter niet zo snel. Goed, woensdag ben ik thuis heel nuttig geweest met het voorbereiden van mijn herkansing; niet onbelangrijk, aangezien het plan is het deze keer te halen. Zondag had ik het strakke plan opgevat om een puce te bezoeken. Door Parijs zijn er zaterdag, zondag en maandag verschillende markten meestal gespecialiseerd in het één of ander. Er moet een bloemenmarkt zijn, bij Porte de Clignancourt kleding en er moet ook ergens iets met antiek en andere zooi zijn. Jammer genoeg was het zondag al vies warm weer, de zon was er niet en het was viezig, plakkerig warm. Een soort metro-warmte boven de grond. Ergens hoop je dus op een lekkere bui, zodat de zaak eens goed op kan frissen. Inderdaad de lekkere bui liet niet lang op zich wachten. Op het moment dat ik weer boven de grond wilde, stortte het, dus ging ik onverrichte zaken naar huis, om in lijn 6 onderweg te ontdekken dat de zon weer tevoorschijn was gekomen.

Kamel kwam als redder in nood om te voorkomen de ik de rest van de dag op mijn kamer zou zitten; of ik 's avonds mee ging wat drinken. Als je al de hele week met niemand hebt gesproken ga je graag mee wat drinken. Dus begaf ik mij om half 8 richting Place Pigalle, om Kamel op z'n werk op te halen. Samen slenterden we vervolgens richting het café bij Chatelet. Of liever, één van de cafés. Het was nog steeds niet echt koud en dus konden we op het terras. Na de sinas konden wij nog genieten van een meneer die zijn duidelijk te grote, oude vieze Volvo in een te kleine parkeerplaats probeerde te proppen, naar ieders leedvermaak uiteraard. Ja je ziet wat in Parijs, zeker waar het verkeer betreft. Vanmiddag nog ging buurman Zwitser zijn boekje te buiten door de toeteren voor een zebrapad. En dan zeggen ze dat Parijzenaars agressief rijden. Dit sloeg werkelijk alles; iedereen op en om het zebrapad reageerde dan ook apalled. Maar we dwalen af, we waren immers nog maar bij vorige week zondag.

Sindsdien belt Kamel vrijwel iedere dag, als we elkaar niet zien. Ja, vriend zit op Malta en ik krijg dus verhalen te horen van Malta. Kamel wil nu een paar dagen naar Malta. Ik vind het een goed idee; misschien is het dan over met de verhalen over Malta. Of het wordt erger, dat kan ook. We zullen zien. Voordeel van dit alles is dat ik hem woensdag in Spiderman 3 heb gehesen. Zoals meestal ben ik het weer roerend eens met de Empire; er bestaat inderdaad zoiets als teveel slechteriken. De bioscoopbezoek-rate komt langzaam terug op het oude peil aangezien we gisteren naar Zodiac zijn geweest. Kamel wilde daar graag heen vanwege professionele interesse; hij heeft een vak gehad over seriemoordenaars en ik was geínteresseerd sinds het in de preview in de Empire stond. Geen verspilling van geld, weer ben ik het met Empire eens.

Het intense contact met Kamel heeft nog meer voordelen, aangezien hij woensdag ineens met de vraag kwam of ik wilde werken. Ik zie weinig mensen, met iedereen nog druk, druk, druk of op vakantie en ik zie teveel leuke dingen in de winkels, dus ja, ik wil wel werken, graag zelfs. Donderdagochtend kon ik gelijk om half 6 op, om vanaf half 8 ontbijt te regelen in Hotel Villa Royale. Als extra levert dat relatief veel op, aangezien de vakantieuren direct worden uitbetaald. Prima, nog een dag en ik heb de jurk die ik dinsdag kocht alweer terugverdiend. Naast een verbetering van de financiële situatie slaap je 's avonds ook veel lekkerder als je goed bezig bent geweest...

De Gare du Nord à Père LaChaise - het begin is er

De (tijdelijke) vakantie is alweer twee weken op streek. Nog 10 dagen en dan worden de uitslagen van de examens bekend gemaakt. Hopelijk is alles goed verlopen, al heb ik al een herkansing staan uit het eerste semester. Dus zijn we maar alvast begonnen met leren, zodat de rare Arabische namen niet meer door de war gehaald worden, want er zijn iedere keer zeker twee of drie personen met min of meer dezelfde naam, maar die toch hele andere dingen deden en dan is het fout. Het is niet heel erg; op deze manier geniet je meer van de toch al vele vrije tijd die je hebt.

Het begin staat in de steigers; zoals gezegd begint onze reis op Gare du Nord; in check Eurostar. Vanaf daar heb je een mooi zicht op de rails en de treinen beneden. Vanaf daar gaan we de trap af en tussen perron 9 en 10 draaien we naar de uitgang. Oversteken en we draaien ons nog even om, om de voorgevel van het station te bekijken. Beelden representeren verschillende steden; Parijs bovenaan, eronder acht van buitenlandse steden en vlak boven de ingang zes noord Franse steden.

Dan gaat de weg verder richting Gare de l'Est, zo'n 10 minuten lopen; afhankelijk van hoe hard je loopt. Gare de l'Est kun je maar half zien, jammer genoeg, omdat er werkzaamheden zijn voor de nieuwe TGV lijn naar Strasbourg. Via de passages, de triomfbogen bij de porte de St. Denis en St. Martin laten we Place de République even voor wat het is en lopen er omheen naar Canal St. Martin, waar Amélie met keitjes schiet. Voor de film lijken ze echter één en ander te hebben opgeruimd al de grote hoeveelheden tentjes zo goed als weg. Vanaf het kanaal lopen we rustig rechtdoor richting Boulevard Richard Lenoir.

Zo slenteren we van het tiende in het elfde arrondissement. De boulevard is gezellig lopen; in het midden is groen met bomen en bankjes en aan de zijkanten moeten passages zijn, die ik nog niet bezocht heb. Hopelijk zijn ze open en de moeite waard, anders wordt de route uiteraard aangepast. We lopen een rondje door het elfde, dat verder niet heel interessant is, maar wel rustig en we nemen een stukje de metro naar Père LaChaise. Daar wordt het lastig; ik moet eens goed bedenken hoe we de begraafplaats aanpakken. We kunnen niet alle graven zien, maar die van Oscar Wilde, Edith Piaf en Chopin mogen natuurlijk niet ontbreken. Het probleem is dat ik er weinig gestructureerd rondwandel. Eigenlijk loop ik maar een beetje, maar daar moet wel tijd voor gemaakt worden. Dat is het leukste. Precies tussen de graven lopen is het leukste, omdat je dan ineens geen andere mensen meer ziet.

Verder heb ik deze week, na een bezoek aan Lafayette voor een tas een leuke weg richting stad ontdekt en vorige week zondag eindelijk (voor het eerst dit jaar) een bezoek gebracht aan musée d'Orsay. De steigers aan de voorkant zijn inmiddels weg en vanbinnen is het helemaal vernieuwd. De entree is art nouveau geworden en lijkt dus op de metrostations. Dinsdagmorgen eens langs om foto's te maken; dan is het waarschijnlijk rustig aangezien dinsdag de musea altijd dicht zijn.

Les miracles de Paris, city of love

Zoals gezegd vertrok Julia donderdag naar Jena. Dezelfde vriendin die haar de afgelopen week bezocht en ik hadden haar opgestookt om haar laatste dag niet te gaan werken bij dezelfde familie die haar de deur uit heeft gezet. Dat zou betekenen dat ze tot acht uur 's avonds zou moeten werken en vervolgens direct weg zijn. Dat was naar onze mening belachelijk en dus ging Julia niet werken. Om half acht was ze bij mij omdat we samen naar haar toe zouden gaan; ze wilde niet alleen om gezeur te voorkomen en bovendien had ze erg veel begage. Uiteraard had ze 's morgens nog een brief ontvangen dat ze minimaal vier aan het schoonmaken van haar kamer van 8 m2 diende te besteden. De vier uur waren twee uur, maar mevrouw kwam het helemaal inspecteren en echt haar vinger overal langshalen. Nee hier en daar lag nog wat stof, dat moest nog weg. Slecht als ik ben, heb ik Julia weer opgestookt; mevrouw kwam toch niet nog een keer. De kamer zag er netjes schoon uit en Stefan (Julia's ex) zat met z'n quiche te wachten. Dus pakten wij de koffers en vertrokken met de tram naar Stefan.

Uiteraard waren wij niet de enigen die met de tram gingen; vlakbij ons stonden een tweetal heren in pak, die een paar haltes eerder uitstapten. Eén van hen zei bij het uitstappen: "Bon courage, Julia". Haar naam stond op de koffer, maar een mooie laatste keer met de tram. Twee uur later stonden we met z'n vieren op Gare de l'Est, vanwaar de trein naar Frankfurt vertrok. Het afscheid was niet makkelijk, maar we zien elkaar snel weer. Verder bedacht ik dat afscheid bij de trein het mooiste is; je kunt met iemand mee tot de trein en blijven zwaaien tot je iemand niet meer ziet. Thuisgekomen, leek het ineens een beetje leger dan daarvoor ook al woonde ik hier al alleen.

Gisteren dus weer alleen op weg, naar museum Cognacq-Jay. Daar hebben ze dingen uit de 18de eeuw, en dat leek me leuk om te bekijken. 's Middags was het weer nog aardig en ik wilde nog foto's maken van de rozen in park Montsouris. Bij de rozen begon één van de tuinlieden een praatje en omdat ik aardig was, kreeg ik een roos. De roos staat nu uit te komen bij het raam in een beker water, want een vaasje heb ik niet voor 'm. Als ie uitgebloeit is, mag ie in een beetje aarde en hopelijk gaat ie dan wortel schieten.

Bij Cognacq-Jay ben ik vervolgens niet meer aangekomen; niet omdat ik na de verzorging van mijn roos niet meer weg ben gegaan, dat wel, maar omdat ik door doelloos rondlopen in de Marais bij het verkeerde museum uitkwam, namelijk bij Carnevalet. Daar wilde ik toch nog in, en dus ging ik daar maar naar binnen. De geschiedenis van Parijs wordt er weergegeven, door oude uithangborden, een aantal kamers zijn ingericht, zoals die van Marie-Antoinette in la tour du Temple, waar ze gevangen zat totdat ze in augustus 1793 overgeplaatst werd naar de Conciergerie. Er zijn maquettes van wijken en van de Bastille. Maar ook schilderijen en portretten van beroemde Parisiens uit het verleden. Ineens krijg je een beter beeld van hoe Parijs er een eeuw of twee eeuwen geleden uitzag, met modderstraten. De Champs-Elysées was erg groen; er voeren geen rondvaartboten op de Seine, maar vrachtboten die laadden en losten aan Quai de Rapée en bij de Pont St. Michel. Op de Pont au Change waren in de 18de eeuw huizen, die later gesloopt zijn. Bij Les Halles waren marktstalletjes en op de schilderijen van de Revolutie is op Champs de Mars nog geen Eiffeltoren te zien. Dingen die wel bekend zijn, maar die ineens veel meer beeld krijgen. Place Concorde is misschien wel het plein dat de meeste beelden gehad heeft; Louis XV, waarvan nog slechts een hand over is, omdat het beeld tijdens de Revolutie gesloopt is, Statu Liberté, de tombe van Rousseau heeft er gestaan voordat die in de jaren 1790 naar het Panthéon werd overgebracht, tijdens de Revolutie stond de guillotine er totdat uiteindelijk in 1836 de Obelisk er is geplaatst, die er nu nog staat. Het is vreemd om mensen rond te zien lopen op hetzelfde plein, waar je nu maar beter op groen licht kunt wachten vanwege de rondscheurende auto's.

De stad is in twee eeuwen enorm veranderd, maar toch zijn de schilderijen herkenbaar; het zuiden is altijd chic geweest, Notre Dame staat er al eeuwen, het beeld op Place Vendome staat er ook al eeuwen. Vele smalle straatjes zijn verdwenen tijdens het Tweede Keizerrijk en hebben plaats gemaakt voor de brede boulevards. Het vele groen langs de Champs-Elysées heeft moeten wijken voor grote winkels, hotels en restaurants. Platanen staan er nu op verantwoorde afstand van elkaar netjes in de rij. Vele kerken hebben de Revolutie niet overleeft en op Place Bastille staat nu een zuil die herinnert aan de revolutie van 1830. Het is leuk om te stad te zien veranderen vanaf het Ancien Régime bijna tot heden, zeker als de plaatsen bekend zijn, de namen bekend zijn en de tijdperken iets zeggen. Carnevalet wordt dus in het kader van de roadmap bezocht, aan het einde van de reis.

Tijdverdrijf

Als je de hele dag in de aantekeningen zit, maak je niets mee en heb je dus anderen nodig om spannende verhaaltjes te vertellen voor het slapen gaan. Als je niets te doen hebt, maak je ook niets mee. Ik niet in ieder geval. De leegte die ontstaan is door het gebrek aan colleges en studie wordt opgevuld door met een boek in de zon liggen. Wat naar mijn mening een hele goede opvulling is. Eindelijk heb ik weer (letterlijk) zeeën van tijd om lekker boeken te lezen die ik leuk vind. In het park of thuis. Lekker hoor.

Zondagavond kwam Julia gelukkig langs met een vriendin zodat ik niet alleen hoefde te eten. Uiteraard hebben we film gekeken, evenals gisteren. 's Middags hebben we eerst een bezoek gebracht aan Le Marais. Daar ben ik nog lang niet uitgekeken. Over het algemeen wandel ik in de Marais altijd door dezelfde straten; net achter Les Halles maar nauwelijks verder dan Hôtel de Ville. Verder dan de rue de Renard komen we dus eigenlijk niet, terwijl het daarachter iets minder gay wordt en steeds leuker. Met kleine winkels, van modehuizen tot speciaalzaakjes. Door de Marais loop je niet, maar snuffel je rond als een stofzuiger-hond. Geen kaart erbij dus, zoals toeristen plegen te doen; echt verdwalen kun je er toch niet. De rue de Rivoli en vervolgens de Saint Antoine is toch niet echt ver, en naar het noorden kom je vanzelf bij République uit.

Julia ging wat eerder naar huis om de laatste dingen in te pakken; vandaag vertrekt ze naar huis en moet ik dus weer alleen. Misschien wil Kamel wel dingetjes doen. Maar die is nog druk, druk, druk. Dus slenter ik maar alleen verder door de Marais, om stiekem foto's van winkels te maken. La Place du Marché is leuk om lekker een boek te lezen op een bankje onder de bomen. Om het pleintje liggen allerlei eetgelegenheden. Om vier uur 's middags is het er alleen niet druk. Op Place des Vosges is het druk; toeristen lopen er alleen maar overheen met dikke rugzakken; waar hebben ze zin in. De Parisiens uit het quartier hebben zich op het gras geïnstalleerd en genieten van het mooie weer. Aangezien Julia s avonds nog film komt kijken, moest ik toch zo om half 6 op huis aan. Ter hoogte van de BHV stopte bus 96 en dus nam ik voor de verandering maar de bus naar Montparnasse. Het was toch mooi weer, dus dan kun je best terug lopen en nog even kijken of er nog wat leuks is bij de Zara of de Pimkie. Al met al heb ik anderhalf uur over de terugreis gedaan, maar ach, we hebben toch vakantie.

Zoals het hoort werd de avond doorgebracht met thee en koekjes en een kitschfilm. Met wie moet ik dat vanaf vandaag gaan doen. Om al te erge ontwenningsverschijnselen te voorkomen, heb ik besloten om eind augustus, als Julia geïnstalleerd is in haar nieuwe appartement, haar een bezoek te brengen in Jena voor een week of 10 dagen. Als ik er dan toch ben, moet ik natuurlijk ook naar Berlijn, waar ik nog nooit geweest ben en Weimar is vlakbij Jena, dus daar kunnen we ook naartoe. Vanavond breng ik Julia naar Gare de l'Est en dan zal ik eens zien dat ik zondag Kamel in de bios hijs. Onder het mom van "je moet ook ontspannen".

Van Grote Leren naar Grote Leegte

Na een vreselijke week vol met examens is het dan zover: het is vakantie. Bijna 5 lange maanden lang. Wat te doen met zo'n overdaad aan tijd. Het is jammer dat ik niet veel geld heb, want dan zou ik nou eens een mooie lange reis kunnen gaan maken. Helaas, dat zit er niet in. Dus ga ik wel door Parijs reizen. Te voet. Of met de geliefde metro natuurlijk. Tijd zat om de stad nog beter te leren kennen, om mijn omgeving te vervelen en om bezoek te krijgen, ook heel belangrijk.

Van bloggen is de afgelopen twee weken weinig terecht gekomen moet ik zeggen, vanwege Grote Leren. Vorige week heb ik nog in Zwijndrecht hard geleerd, zoals het hoort en deze week terug hier in Parijs. Dus terwijl het buiten zeer zonnig en boven de 25 graden was zat ik op mijn kamertje allerlei belangrijke zaken te bestuderen over de Europese Unie. Al met al zijn we weer wat wijzer geworden; ik kan nu vertellen waarom we de euro hebben, hoe Europa zich in de wereld gedraagt op het gebied van buitenlandse politiek, hoe het met de mensenrechten zit in Europa en hoe de politieke krachten op elkaar inwerken. Heel belangrijk allemaal. Hopelijk weet ik het over een maand nog. Maar nu ik dat allemaal geleerd heb omdat het moest (ook wel omdat ik het zelf gekozen he , kan ik er nu extra van genieten dingetjes te lezen die alleen maar leuk zijn om te lezen.

Behalve door Parijs slenteren ga ik dus mijn persoonlijk bibliotheek uitbreiden, De Ware Vrijheid uitlezen en een poging wagen fatsoenlijk te eten en niet meer maar zo min mogelijk te koken. Verder vallen mijn belevenissen van de afgelopen twee weken tamelijk tegen; als je zo in je eentje zit te leren maak je namelijk niets mee en moest Julia langskomen om mij dingetjes te vertellen. Hoog tijd dus om zelf dingetjes te gaan opzoeken om te vertellen

Paasvakantie

Nog een week is er over van de Paasvakantie. Volgende week zit ik om deze tijd vragen over Islamologie te beantwoorden. Nog een week over om te leren en mijn sociale contacten thuis te onderhouden. Dus vanavond naar de bioscoop en morgen op bezoek, of weer naar de bioscoop. Behalve mij bezig houden met 8 examens en 1 presentatie werd vorige week woensdag besteed aan een reisje naar Utrecht om mijn diploma te gaan aanvragen. Wilde ik nog een uitreiking, nee dat wilde ik niet. Veel te duur, veel te weinig tijd en ik ga geen dag eerder weg uit Parijs dan strikt noodzakelijk.

Afgelopen donderdag was er een surprise-party voor Britt georganiseerd, die zeer geslaagd is uitgepakt mogen we wel stellen. Met vrienden moest er bij Baloe Beer in Dordrecht gegeten worden. De vrienden in kwestie waren al ter plaatse dus de taak van het ophalen op het station viel mij ten deel. In het vervolg is het alleen wel raadzaam misschien mensen op te hyven (nieuw woordje, net door mij uitgevonden) om te kijken hoe ze eruit zien. Ik kende er namelijk welgeteld één, die het nodig had gevonden een zomercoupe te laten knippen, met andere woorden de tondeuse over zijn hoofd te halen. Dat moet ie niet doen, want ik zoek dan helemaal naar de verkeerde koppen. Zij hadden er wel lol om geloof ik om te zien hoe wij naar binnen gingen en vervolgens weer naar buiten kwamen. Voor het eten hebben we ons maar binnen geïnstalleerd aangezien het afgelopen donderdag wel mooi weer was, maar nog niet zo warm dat we de hele avond buiten konden blijven. Britt kreeg binnen eerst cadeaus en vervolgens heeft iedereen gefascineerd geobserveerd hoe Walter een ongelofelijke hoeveelheid spareribs naar binnen werkte en daarna doodleuk nog ijs ging eten. Ik moet zeggen; ik was onder de indruk.

Zondag was Britt echt jarig en kwam dus de familie op bezoek; ook weer gezellig. Gisteren had ik mijzelf dus maar vrij gegeven, want het is zo flauw om dan als iedereen weg is maar weer aan de studie te gaan. Dus dan maar vandaag weer hard aan het werk, morgen ook en de rest van de week ook. Maar we weten waar we het voor doen; nog twee weken en dan heb ik echt vakantie. Aangezien ik graag in een zwart gat wil vallen om optimaal te kunnen genieten, wordt er nu hard gewerkt, anders dobber je te rustig de vakantie in.

Waar woonde Hemingway?

Natuurlijk is een jaar in het buitenland fantastisch. Vooral als alles naar wens verloopt en je met spannende verhalen naar huis kan. Helaas gaat het niet altijd zo. Zoals inmiddels één tot twee keer per week at Julia gisteren bij mij. Ze was koud binnen of had erg slecht nieuws. Ze is haar kamer uit gezet en dient per 2 mei te vertrekken. Ze woont bij een familie, dat wil zeggen de familie woont een verdieping lager en ze heeft dus een kamertje dat vroeger voor de dienstmeisjes was. Daarin is wel alles: 1 electrisch plaatje om op te koken, koelkast, douche, wastafel, bed, tafeltje en kast. Dat alles op 9 vierkante meter. Toilet is op de overloop. Ze betaalt geen huur en in de plaats daarvan doet ze schoonmaak werk bij de familie en helpt ze de dochter van 13 met haar huiswerk, met name voor Duits.

Nog niet zo lang geleden vertelde ze toevallig hoe dat verloopt en dat mevrouw toch wat vreemde gewoontes heeft. Ze laat overal en voor iedereen briefjes achter. Als haar man iets moet opwarmen in de magnetron wordt het gedetailleerd beschreven hoe hij dat moet doen. Op de toilet waar Julia en de andere huurders (die wel betalen) gebruik van maken hangen er maar liefst 2 met daarop het bericht dat wc-rolletjes op de eigen kamer weggegooid dienen te worden, als je een gast bent beneden. Je moet ook voorzichtig zijn met het zeeppompje dat het niet stuk gaat (die dingen worden namelijk niet meer verkocht ). Er is Julia meerdere malen gezegd dat als ze werkt het voor de familie is en niet voor haarzelf, wat ze daar dan ook mee moet. Als ze boodschappen doet, mag ze niet voor zichzelf appels meenemen, als ze strijkt mag ze geen eigen rok strijken en zomaar uit het niets is haar verteld dat ze zeker niet op de bank mag gaan liggen. Mevrouw in kwestie zal er zeker een andere versie op na houden, maar dit lijkt me toch allemaal wat overdreven. Dan kun je beter niemand bij je laten werken.

Maandagavond moest ze blijven wachten tot mevrouw thuis was en er werd haar zo medegedeeld dat de familie de kamer zelf nodig heeft en dat ze per 2 mei moet vertrekken. Bon soirée. Wegens een financieel probleem is Julia nu dus gedwongen om naar huis te gaan. Zes weken eerder dan gepland. Misschien moet er iemand in die kamer die wel betaalt. Wat de werkelijke reden er ook van is, het is blijkbaar onmogelijk dat Julia gewoon tot half juni daar bleef en de kamer erna opnieuw verhuurd wordt. Nee het gaat niet altijd goed. Het kan erg verkeerd lopen. Dat vertellen ze niet van tevoren als je je opgeeft voor Erasmus. De stress van het moeten vertrekken zonder woonruimte ter plaatse te hebben of wat er gebeurt op het moment dat er iets mis gaat. Gelukkig zei Julia gisteren nog wel dat het waarschijnlijk sowieso goed voor haarzelf is geweest om weg te gaan en helemaal alleen haar eigen boontjes te doppen. Daar heeft ze misschien wel gelijk in. Het hopen is nu op een mogelijkheid terug te keren zonder de beurs terug te hoeven betalen. Zodra dat bekend is kunnen we misschien denken over toch een prettig einde, want het 'feast' dat Parijs volgens Ernest Hemingway moet zijn heeft nu meer de kenmerken van een 'nightmare' gekregen.

Révisions et projets

Zo stap je voor het eerst weer een nieuwe, vreemde school binnen en zo zijn de laatste colleges gegeven. De docenten geven nog een laatste goede raad voor het leren en wensen na twee uur iedereen een prettige vakantie en bonne révision.

Morgen om tien uur vertrekt de Thalys naar Rotterdam. Twee weken thuis om mijn diploma-aanvraag in orde te maken, de verjaardag van Britt te vieren en vooral hard te leren. Na de vakantie is het namelijk direct tijd voor examens. Een week vol, een week om te stressen en nog een keer keihard te werken. Erna zal ik waarschijnlijk met vele anderen in een zwart gat vallen, wat te doen met de twee maanden die ik dan nog in Parijs heb. Ik hoop mijn herkansingen te kunnen beperken tot één en dat betekent dat ik dan praktisch 4 en een halve maand vakantie heb. Twee nog in Parijs en twee in Nederland. Dus ga ik in de tijd die mij hier rest een mooi foto-reisboek maken van Parijs. Jaaaaaaa vandaar mijn eindeloze wandelingen.

Ik geef toe het idee een beetje gestolen te hebben uit de film Elizabethtown maar het is wel een goed idee. Mijn reis dient alleen te voet te worden afgelegd. Hij zal langs de toeristische hoogtepunten voeren die iedereen wel weet te vinden, maar ook langs de minder bekende plaatsen waarvan je moet weten dat ze er zijn. Van de bijna dorpse straatjes op Mont Martre in het noorden tot het kruispunt tussen de Pont d'Arcole en Quai de l'Hôtel de Ville. Als we langzaam ronddraaien zien we het Hôtel de Ville, Ile Saint Louis, Notre Dame et de torens van de Conciergerie. Het Parijs met de souterrains van Châtelet les Halles en van bovenaf op la Tour Montparnasse.

Zoals dat hoort met dit soort interactieve reisgidsen luisteren we onderweg naar muziek. La valse d'Amélie als we langs de Seine lopen, Big Love van Lindsay Buckingham op het tapis roulant door de hal van Montparnasse dat 9 km per uur gaat; some music needs speed, Marble Halls van Enya op Père la Chaise en de reis zal eindigen met Châtelet les Halles van Florent Pagny. Daarmee ga ik mij bezighouden gedurende de laatste twee maanden dat ik hier nog woon. Het vastleggen van mijn Parijs; ieders Parijs is namelijk anders. Als ik dan volgend jaar in een kleinere stad woon en het buiten weer donker en koud is geworden, kan ik even op vakantie en wandelen door de stad die ik meer ben gaan waarderen en daardoor ook meer zal missen.

Tourist for a day

Na een week die mooi begon en eindigde in een plensbui gisteren is het opnieuw zonnig. Dat was boven verwachting. Toen ik gisteren bij Porte de Versailles uit de tram stapte kreeg ik een flinke bui op mijn nek. Gelukkig woont Julia niet ver van de halte. Er opuit trekken werd dus thee leuten en Sex and the City kijken bij Julia thuis. Ook niet verkeerd, daar niet van, maar daarom vandaag toch maar naar buiten.

De bedoeling was om naar het musée d'Orsay te gaan, waar ik echter niet ben aangekomen. In plaats van RER C naar Musée d'Orsay te nemen liep ik naar buiten naar Place St. Michel. Op zich geen probleem want daar kun je weer terug onder de grond en zit je gelijk aan de goede kant. Maar nee. We gingen rechtsaf, richting Notre Dame, want dat was altijd nog één van de weinige monumenten waar ik nog geen goede foto's van had. Daar heb ik nu verandering in gebracht. Dus lopen we aan de rechterkant van de straat en kijken we naar de overkant waar alle groene 'dozen' open zijn gegaan en boekenstalletjes zijn geworden, die naast boeken ook oude prenten, ansichtkaarten en grammofoonplaten verkopen.

Aan de rechterkant komen we langs Shakespeare & Co. Aangezien ik daar nog nooit voet binnen heb gezet, kijken we of ze open zijn. En ze zijn open op zondag. Dat is nou eens boffen. Binnen blijken we in Engeland te zijn gekomen. Ze verkopen hier slechts Engelstalige en heel vreemd ook Duitse boeken en spreken er zelfs Engels. Een beetje vreemde gewaarwording moet ik zeggen zo midden in Parijs. Het is een kleine winkel die letterlijk tot de nok toe gevuld is met boeken. Oude en hele nieuwe. Er staan ladders tegen de schappen om bij de bovenste planken te kunnen. Beneden zijn de afdelingen fictie, kunst, wetenschap en geschiedenis. Langs een steile trap kunnen we naar boven, waar een kinderafdeling is. Er staan oude typemachines en bedden, want schrijvers mogen hier overnachten. De winkel houdt daarom het midden tussen een woonhuis, een privé-bibliotheek en een winkel. Hier ga je niet shoppen, hier ga je snubbiken.

Na een twintig minuten rondgeneusd te hebben moeten we weg, wegens groot gevaar van aanschaf. Ik heb al boeken die ik nog niet gelezen heb en ik neem mijzelf dus in bescherming. We vervolgen onze weg langs de Notre Dame. We slaan linksaf en wandelen door de tuin langzaam naar de voorkant. De eerste keer dat ik in Parijs was, stond de voorkant in de steigers en was het beroemde roosraam dus onzichtbaar. Dat is jaren geleden en het is nu vrij en mooi schoon. Voor de verandering lopen we niet rechtdoor over Ile de la Cité, maar gaan we rechtsaf. Zo lopen we richting Ile Saint Louis om dat eens goed te bekijken. De winkeltjes zij er open en verkopen vooral etenswaar. We verlekkeren ons aan de kazen, bij de boulanger drukken we ons neusje tegen de ruit om naar de gebakjes te kijken en de chocolatier heeft zijn hele winkel in Paassfeer gebracht. Bij Amorino staan de mensen in de rij voor echt Italiaans ijs. Het komt mij voor dat ze hier wel eens het lekkerste ijs van de hele stad zouden kunnen verkopen. Authentieke crêperies en een taverne maken het plaatje compleet.

Als het einde van de straat in zicht komt, slaan we rechtsaf en lopen weer richting Seine. De Parisiens zijn massaal langs de Seine neer gestreken om daar in het zonnetje te lezen of gezellig te kletsen. Uit een openstaand raam klinkt een piano en iemand leest in de vensterbank. We verlaten Île de Saint Louis en daarmee het voorrevolutionnaire Parijs met de smalle straatjes. Via Boulevard Henri IV lopen we weer door het XIXde eeuwse Parijs met de brede boulevards naar Place Bastille. De zuil op het midden van het verkeersplein herinnert aan de gevangenis die hier ooit stond, evenals het perron van metrolijn 1. De tegels tonen taferelen van de Revolutie.

We laten ons naar Hôtel de Ville rijden. Op het plein voor het enigszins protserige stadhuis zitten mensen iets te eten voor de fonteinen en een SDF slaapt in de zon. Een protestgroep heeft een gevangeniscel nagemaakt van 9 vierkante meter voor drie mensen. Kinderen mogen een rondje op de carroussel. We nemen de Rue de Renard richting Les Halles. Achter het Centre Pompidou langs. Bij de ingang van de bibliotheek staat een rij te wachten om naar binnen te mogen. We laten de laatste Amerikaanse toeristen achter ons en worden weer Parisien. Fototoestel gaat terug in zijn hoesje en met zere voeten gaan we huiswaarts. Ondanks dat het weekend is, er foto's zijn gemaakt van monumenten en het mooi weer is, word ik hier nooit meer echt toerist. In de metro blijf ik mij ergeren aan mensen die zich met te dikke koffers in een volle trein hebben gepropt. Ze zouden het moeten verbieden.

Cultuurshock

Het zal duidelijk zijn dat ik inmiddels allang weer terug ben in Parijs - ze spreken hier Frans, huis komt bekend voor, Eiffeltoren, check, ja weer terug. In tegenstelling tot de vorige keer dat ik hier woonde, zal ik de stad nu meer missen na vertrek, denk ik. Hoe ik daarbij kom? Het centrum van Bradford bestaat uit een winkelcentrum en 2 straten met winkels. Dat is het zo ongeveer. Overal zijn ze aan het werk - wat dat betreft weinig verschil met mijn huidige woonplaats - maar meer renovatiewerkzaamheden. Bradford is een oude industriestad en als je even buiten het centrum dwaalt merk je dat gelijk. Kleine huisjes, oude fabrieken die allang niet meer gebruikt worden en helemaal zwart zijn aan de buitenkant. Het ziet er allemaal nogal verwaarloosd uit. Het goede nieuws is dat ik de bioscoop heb ontdekt die er wel groot genoeg uitziet voor mij, dat is toch wel belangrijk.

De universiteit ligt op een campus en daar zal ik vanaf september ook wonen. Er is praktisch alles, behalve een Tesco, maar wel een NatWest bank, een Waterstone's (van groot belang voor mij), sportcentrum, bibliotheek en muziekcentrum. Feesten worden op de campus gegeven en er is een groot grasveld. Het was aardig weer vorige week en dus trekken de Engelsen gelijk naar buiten. Ik werd direct met mijn neus op de feiten gedrukt: in Nederland en zelfs hier midden in Parijs worden bij mooi weer alle grasvelden bezet door instant-voetbalteams. Op de campus in Bradford werd gecricket. Ik moet eerlijk zeggen: bijna een cultuurshock voor een Parisienne.

Aan de andere kant is iedereen er eigenlijk erg vriendelijk, van de kassamevrouw in de supermarkt tot de docenten op de universiteit. Ook dat is bijna een cultuurshock. Tijdens de colleges zal ik eraan moeten wennen netjes mijn hand op te steken als ik wat te zeggen denk te hebben en dan heel rustig mijn verhaal te kunnen doen. In Nederland - dat wil zeggen, in Utrecht, schreeuwt iedereen bij de werkcolleges toch een beetje door elkaar en doet de docent af en toe verwoede pogingen de zaak te kalmeren als het debat erg verhit dreigt te worden. Verder is het ook afgelopen met de urenlange wandelingen, de bibliotheken waar je moet zoeken naar een zitplaats, het metro'en, de parken waar mensen zomers in bikini liggen, de geasfalteerde stoepen, de Gibert Jeune, de pains raisin en stokbroodjes, die soms nog warm zijn, NRG FM, het uitzicht op de Eiffeltoren en de heetgebakerde, agressieve Parisiens.

Ja dat ga ik missen, ik moet namelijk eerlijk bekennen weinig beter te zijn. Als een Amerikaanse dame mij in de Starbucks St. Michel in het Engels vraagt of een stoel vrij is, kijk ik haar onbegrijpend aan en geef in het Frans antwoord. Had ze maar netjes moeten vragen of ik misschien Engels spreek. Ik erger mij aan mensen die zich als lemmingen gedragen op straat, in de metrogangen of op roltrappen. Voor je iemand inhaalt, kijk je net als op de fiets achterom voor het geval er iemand (zoals ik) aan komt stekkeren. Op de roltrap staan we niet naast elkaar maar achter elkaar aan de rechterkant. Op de tapis roulant ook; Parijs heeft altijd haast. Over de toeristen kunnen we het beter maar helemaal niet hebben; superlemmingen. Sinds een aantal weken is het seizoen weer begonnen.

Met touringcars, vliegtuigen en treinen komen ze naar de stad der liefde. Misschien komt het omdat ik er woon, maar ik zie het niet. Parijs lijkt enorm tot de verbeelding te spreken en het romantische oord bij uitstek te zijn. Kan iemand mij vertellen waarom? Parijs is niet gastvrij, om maar niet te zeggen onvriendelijk, zeer individualistisch, net iets teveel mensen mét uitkering die niet werken maar hun handje ophouden, het stinkt er en 's zomers is de metro verschrikkelijk met allemaal bezwete, net iets te dikke lijven om je heen. Toch komen er nog steeds duizenden mensen opaf. Toeristen. Ze gaan zomaar ineens stilstaan - niemand weet waarom en je botst er bijna bovenop. Als de kaart zegt dat ze af moeten slaan, gaan ze ook gelijk zonder ook maar te bedenken dat ze in een stad lopen met nog 14 miljoen mensen. De metro blijkt toch een enorm probleem, vooral met dikke koffers. Ik begrijp volkomen dat je vreemd bent in een onbekende stad en dat je je dus even moet oriënteren als je uit de metro stapt, maar: loop dan in ieder geval weg van de metro - er willen mensen die haast hebben instappen en blijf niet met je koffer midden op het perron staan als een bang konijn dat niet meer kan bewegen. Nee ik ben na 2 jaar weinig beter. Net zo onaardig, ongemakkelijk, individualistisch en agressief. Waarom wil ik dan naar Engeland verhuizen; ik vermoed dat ik hier beter pas.

Reizen

Reizen is leuk, ik zal niet de enige zijn met deze mening. Echter, het brengt om één of andere reden ook een soort stress met zich mee. Vooral als we met het vliegtuig reizen en geen gebruik maken van taxi's. En trouwens, als we dat wel deden kunnen we ook stressen.

Zoals gezegd vertrok dinsdagmiddag mijn vliegtuig naar Bradford. Nou ben ik graag op tijd voor een vliegtuig, je weet nooit wat je onderweg tegenkomt en een trein missen ok, een uur later is er weer één, met vliegtuigen ligt dat iets gecompliceerder. Dus lekker op tijd van huis en met de RER van Cité Université naar Charles de Gaulle. Dat is een directe verbinding, maar je moet wel de goede trein hebben. Lijn B is namelijk verknipt aan het einde en de eindbestemming verandert dus. Een beetje zoals de treinen uit Utrecht naar Den Haag en Rotterdam. Voor het vliegveld moet ik door de week een kaartje kopen. Dus koop ik netjes een kaartje, trein naar het vliegveld vertrekt net. Jammer, maar over 10 minuten is er weer één. Eigenlijk is dat te lang wachten voor mij, maar goed. De trein naar Mitry (andere bestemming) stopt en rijdt weg. En dan verdwijnt ineens de eerste trein naar Charles de Gaulle van het scherm dat de vertrekkende treinen laat zien. Waarom? Kijk, onderaan staat een blauw berichtje. Dat staat er altijd en vertelt dat je niet je bagage alleen moet laten. Ofzo. Maar deze keer niet. Deze keer staat er: mouvement social, perturbations sur la ligne B du RER. Ik bedenk mij voor de honderdste keer dat het toch echt niet te geloven is. Als ik naar Gare du Nord moet, staakt de RATP en rijden er slechts 3 op de 4 metro's. Als ik in Utrecht een bezoek breng aan mijn collega's heeft mijn trein naar huis een halfuur vertraging. Als ik een extra keertje naar huis wil uit Utrecht vanwege mijn zus haar verjaardag - dat is nou eens lief van mij en ik had toch OV - ligt het hele treinverkeer plat op Utrecht Centraal wegens een computerstoring en als ik naar Charles de Gaulle wil hebben ze hier bedacht dat er een mouvement social moet plaatsvinden en ik dus een halfuur op mijn trein moet wachten. Doemscenario's spelen zich af in mijn hoofd: gate dicht ik mag niet meer mee ook al vertrek het vliegtuig pas over 40 minuten etc.

Na een halfuur wachten komt de trein en staat naar mijn mening net iets te lang stil bij ieder station. Aangekomen op het vliegveld ontdek ik dat je je kaartje niet meer nodig hebt als je uit de trein komt en ik had dus net zo goed geen kaartje kunnen kopen. Dat had mij 8,10€ bespaard. Tot mijn enorme opluchting is de check-in nog open en het voordeel van laat komen is wel dat er geen rij meer staat. Dus ik kan zo doorlopen. Heb ik geen scherpe voorwerpen in mijn handbagage - nee. Voor de douane is Charles de Gaulle heel saai en we zijn al laat, dus daar gelijk maar doorheen. De poortjes piepen niet voor de verandering maar ik moet wel mijn tas openmaken. Nee de deodorant mag echt niet mee. En mijn flesje water dat nog helemaal dicht zit ook niet. Dat is vreemd. Ze denken toch niet serieus dat ik de piloot ga bedreigen met een halve liter water? Inmiddels heb ik bedacht dat het wellicht valse commerciële redenen zijn waarom ik mijn flesje niet mee mag namen onder het mom van veiligheid. Na de douane kun je namelijk hele liters drank kopen in glazen flessen. Stukken gevaarlijker. En wat wordt er in het vliegtuig verkocht?? Flesjes water. Gelukkig mag ik wel het water opdrinken en ik heb daar 30 cent bij de Auchan voor betaald dus doe ik dat. De hele halve liter, al is het om de douane een beetje op zijn zenuwen te werken. Hij moet namelijk op mij wachten. Lekker, eigen schuld.

Dan denk je dat je alles gehad hebt en zo het vliegtuig in kunt stappen. Mooi niet. Bij de gate aangekomen geef ik netjes mijn ID-kaart en boardingpass. Normaal gesproken krijg je die bijna gelijk weer terug. Nee, de dame die het apparaat bedient geeft beiden aan de meneer achter de balie. Die begint op zijn beurt beiden te inspecteren. Tweede dame erbij en er wordt wat onderling gesmoest. Bijna weer doemscenario's in mijn hoofd, maar ik hou mij in en besluit dus eens te informeren wat het probleem is. Ja er is al iemand langsgekomen met mijn naam op zijn boardingpass. Niet mijn schuld dus. Gelukkig, dan mag ik waarschijnlijk sowieso mee en anders: geld terug!!!. De tweede dame gaat de mensen in de bus inspecteren, die wachten om naar het vliegtuig getransporteerd te worden. De zaak wordt snel opgelost en de kist landt 40 minuten te vroeg op Bradford-Leeds airport. In de bus naar Bradford laat ik dus mijn gedachten eens gaan over de veiligheidsmaatregelen op vliegvelden die per land verschillen, hier en daar niet duidelijk zijn (deodorant mag niet mee, maar je kunt wel tax-free parfum in spuitflesjes kopen, snapt u het nog?) en de nodige haken en ogen hebben. Het blijft toch mensenwerk.

Onderweg

Twee dagen in de bioscoop; goed dat is overdreven, ik heb 2 films gezien in even zoveel dagen. Ik wilde wel 3 maar Kamel kon het niet aan om 2 films vlak achter elkaar te zien en hij was moe van een tripje naar de Auchan. Ja het hakt erin . Dus helaas niet naar de Verboden Stad, wat de oorspronkelijke naam is, geen flauw idee maar hij schijnt erg mooi te zijn. Dat wordt dus nog even uitgesteld. Verder heb ik mij totaal niet nuttig gemaakt, wat zeg ik, ik voer niets uit. Dat wil zeggen niet wat moet. Daar gaat dus drastisch verandering in gebracht worden met nog een maand te gaan tot de examens. Deze week is echter waarschijnlijk niet zo'n goed moment om dat te doen. Niet omdat het mooi weer is, want dat is het niet. Het is grijs en koud en gisteren heeft het natte kledders gesneeuwd. Tja de ene week komen de T-shirts te voorschijn en gaan de panty's uit want het is 17 graden en in de zon al warm en de week erna loop je weer in je dikke Michelinmannetjestrui die je eigenlijk met de Pasen mee naar het hoge Hollandse noorden wilde nemen om niet mee terug te komen. Twijfel alom. We geraken echter op een dwaalspoor want het gaat nu even helemaal niet om het weer. Deze week is een slecht moment om te beginnen omdat ik een bezoek ga brengen aan de universiteit in Bradford. Onder andere om met de professor van de toelating over een aantal zeer praktische zaken te spreken, bijvoorbeeld hoe de jaarkalender eruit ziet - heel handig om te weten als je een scriptie moet schrijven. Eveneens om kamers te kijken. Alle nieuwe buitenlandse studenten krijgen sowieso een kamer (ja dit leest u goed, niks bange tijden en hospiteeravonden), maar om te kunnen kiezen wil ik wel goed weten hoe het eruit ziet. Als ik dan eenmaal gekozen heb, is het ook niet onhandig maten van dingen te weten in verband met de verhuizing. Wederom zullen allerallerliefste ouders de auto en wellicht ook de caravan volladen met mijn zooi en die naar midden-Engeland rijden. Ze willen alleen maar 1 keer rijden, volslagen begrijpelijk dus moet alles in 1 keer mee. Dan moeten we wel weten wat past en wat niet. Wat nodig is en wat niet, want vaders vindt het niet leuk om met stoelen en tafels in de rondte te karren die weer net zo leuk mee terug kunnen om thuis in wat mijn kamer was tussen de dozen geparkeerd te worden. Dus vertrekt vanmiddag tegen half 3 mijn vliegtuig naar Bradford en keer ik zaterdagmiddag weer terug naar mijn kamertje in Parijs.

Brandalarm

Zondagavond 00:40. Je ligt al in bed en ergens heel ver weg klinkt een soort pieptoon. Eigenlijk moet je naar de wc...Toch maar even gaan, want anders moet je er later toch uit en nu slaap je nog niet echt dus beter nu eruit. Ochtendjas aan, deur open en: schrik!. De pieptoon is ineens een stuk harder, echt een stuk harder en er zijn allemaal mensen een beetje loos en half slaperig op de gang. Het brandalarm. Sinds het gemaakt is, dient erop gereageerd te worden. Tot januari ging het met enige regelmaat uit zichzelf af en niemand reageerde er dus nog op. Deze keer wel. Safwan (Libanees en president van de vertegenwoordiging van het huis) komt de trap af en meldt dat het beter is als iedereen naar beneden gaat. Buiten is geen rook te zien, helemaal niets. Dus toch dan maar even joggingbroek en echte schoenen aan en niet mijn vrolijk oranje badslippers met bloemen - ik hou er niet zo van om zomaar in ochtendjas en nachthemd rond te stappen tussen andere mensen op oranje badslippers. Beneden aangekomen dachten andere mensen daar blijkbaar anders over; iedereen liep in pyama's, trainingspakken, een enkeling had er helemaal niets van en kwam in ondergoed. Ok. Zolang de vlammen niet uit de ramen slaan, ga ik zeker niet in ondergoed naar beneden. Trouwens, wat als er echt brand is - dan zit je toch in een lastig parket. Eén slimmerd had een fototoestel meegenomen om vast te kunnen leggen hoe iedereen er bij liep. Hoe het kan vraag je je af (blijkbaar waren er verslaggevers boven gebleven), maar er was snel duidelijk dat er niets aan de hand was dus iedereen begon weer aan zijn toch naar boven. Mooi niet. De security ging eerst het hele huis controleren; op zich goed hoor, maar midden in de nacht is het toch minder prettig allemaal. Dus bleef de helft van de bewoners rustig beneden wachten. De helft? Ja de helft. Curieus genoeg stonden er zo'n 50 man beneden terwijl er meer dan honderd moeten wonen. De rest had blijkbaar niet de moeite genomen om zijn kamer uit te komen en bedacht dat als er brand is, je dat vanzelf merkt. Eind van het verhaal was dat één of andere leukerd expres het brandalarm had af laten gaan om iedereen z'n kamer uit te laten rennen. Persoon in kwestie is vooralsnog onbekend. Laten we hopen dat dit geen wekelijks terugkerend ritueel wordt

Niet mooi

Het gaat niet goed meer. Sinds ik het weekend al wandelend door de stad heb doorgebracht, kom ik niet meer van de kant wat studeren betreft. De concentratie en ook de motivatie is vrijwel negatief, doordat het buiten vreselijk mooi weer is. Dat blijft zo tot zondag. Ik wil nu dus constant naar buiten en rondwandelen. Ondertussen tikt de tijd echter door. Nog 4 weken college en dan is het tijd om voor mijn geliefde professoren op te gaan schrijven wat ik zoal heb opgestoken van hun colleges. Dus moet ik toch nu wel de boeken uit gaan lezen, samenvattingen maken etc. En niet wandelen. Daar is nou eens geen tijd voor.

Maandag ging nog; 5 uur gingen al weg aan college volgen dus dat was heel goed en ik heb netjes mijn aantekeningen uitgetypt want dat was allemaal een beetje blijven liggen in het weekend. Tot zover valt de schade nog mee. Dinsdag viel het eerste vak uit. 's Morgens is het finaal mislukt om mij nuttig te maken, dus dacht ik vol goede moed: ik ga netjes naar college en dan 's avonds niet, want die tijd kan ik nuttiger besteden dan naar andere mensen hun presentaties te luisteren over een tijdvak dat ik allang gehad heb. Fout. De meneer met de langste naam van de faculteit was afwezig en ik wist van niets. . Dus kwam ik helemaal voor niets bij een leeg lokaal. Wat dan? Het is heel mooi weer en om dan weer dezelfde weg terug naar huis te gaan terwijl je wel een fototoestel bij je hebt is zonde. Dus naar de Jardin des Plantes om bloemetjes en bomen te fotograferen (nieuwe hobby; bloemen zijn mooi op zwart-wit foto's). Aan de andere kant van de tuin ben ik eens niet richting Châtelet gelopen, maar de andere kant op. Dan komen we vanzelf langs Gare d'Austerlitz. De ontdekking van de dag was wel dat Gare de Lyon er echt praktisch naast ligt en ik vraag me dus nu af waarom ze allebei gebruikt worden. Gare de Lyon bleek best mooi aan de buitenkant, Gare d'Austerlitz is minder interessant daarentegen. Ondertussen was het schuldgevoel toegenomen en dus maar met de metro naar huis; we hebben geen haast dus we nemen lijn 1 naar Nation en dan lijn 6.

Thuis aangekomen heb ik tijd verdaan met internetten, laatste aantekeningen uittypen totdat de bakker weer open was. Die blijkt dicht te zijn 's middags. Wist ik veel. Eten wordt zoals altijd voor de tv gedaan en dan kijk je geen stukje film, maar het geheel. Maar daarvoor waren we niet thuisgebleven. Als je niet naar college gaat omdat je denkt je thuis nuttiger te kunnen maken moet je dat wel doen, want anders had je net zo goed wel kunnen gaan. Dus dan toch maar wat doen. Inmiddels gaat het iets beter; ik ben al best nuttig geweest vandaag al zeg ik het zelf. Morgen komt er weer niet heel veel van, want dan moeten er weer boodschappen gedaan worden. Nee het is niet zo mooi allemaal. Behalve het weer...daar komt het allemaal door. Veel te mooi met 15 graden. Desondanks ga ik op deze manier nog bijna hopen op regen.

Net als vakantie

Het wordt langzaam zomer in de lichtstad. Zaterdag was het moment om langs de Seine te wandelen, beginnend bij Les Invalides. De grasvelden voor het complex waar het militair museum is gevestigd en Napoleon I begraven ligt veranderen bij mooi weer ineens in voetbalvelden, ondanks de bordjes 'interdit jeu de ballon'. De reden is begrijpelijk; 10 meter verder scheuren de Mercedessen en B&W's langs en meer dan eens dreigt een voetbal de rijbaan op te rollen. Na een rondje naar de zijkant om de dôme goed op de kiek (te zien op www.bugbitten.com/MikSpreeuw onder Life in Paris January - April) te krijgen. De dôme ligt namelijk binnenin het complex. Vervolgens richting de Pont Alexandre III. Met de rug naar l'Hôtel des Invalides is rechts heel in de verte de Suikerberg van Montmartre te zien. Links staat de Eiffeltoren. Vervolgens onder de Pont d'Alexandre III door om verder langs te Seine te lopen zodat er foto's gemaakt kunnen worden van de Assemblée nationale, de linkervleugel van musée d'Orsay (de rechter staat in de steigers). In de Jardin de Tuilerïën staan nu bloesembomen.

Zondag opnieuw schitterend weer en dus opnieuw op weg. Deze keer naar Père LaChaise voor een uitgebreide wandeling. De begraafplaats is enorm en vanwege de tombes die regelmatig ware huisjes zijn, waant de bezoeker zich in een stad der doden. We lopen snel langs de groepen toeristen die bij de ingang blijven hangen en en vermijden de zijde die langs de Boulevard de Ménilmontant loopt om het geraas van het verkeer beneden niet meer te horen. Met de zon ziet het er vriendelijk uit; als de zon niet schijnt worden zeker de oudere graven, uit de XIXe eeuw, wat troosteloos. Wijk van de met kinderkopjes geplaveide straten af om daadwerkelijk tussen de graven te lopen. We hoeven ons niet meer te storen aan de enkele hardpratende Amerikaan die even vergeet dat hij het behalve een monument ook een dienstdoende begraafplaats bezoekt waar tegelijkertijd mensen het graf van hun dierbare onderhouden. Sommigen herbergen één persoon, anderen hele families. Van de oudere huisjes staat de geroeste deur op een kier zodat we voorzichtig naar binnen kunnen kijken. Vermolmde bidstoeltjes staan er nog die zo te zien allang niet meer gebruikt worden. Minutenlang zien we helemaal niemand en horen we niets anders dan de vogels. Een specht hoog in de nog kale bomen verstoord de rust in deze oase in het midden van de stad.

Tot onze schrik komen we op een goed moment een hele groep mensen tegen die zich verdringen om het graf van Chopin. Beroemdheden liggen hier naast onbekenden, waarvan sommigen heel oud en anderen nog geen jaar zijn geworden. Het bezoekerspubliek is al even gevarïeerd; van buitenlandse toeristen tot rouwenden tot oudere Parisiennes die de rust opzoeken op een mooie zondagmiddag en een enkeling die in het zonnetje op een bankje een boek leest. Na een anderhalf uur hebben we een perfect rondje gelopen en herkennen we stukjes. Tijd dus om weer terug te lopen naar de metro en nu de zon toch nog schijnt naar Les Halles te gaan om foto's te maken van de oude marktplaats en het Centre Pompidou. Straatartiesten profiteren van het mooie weer en trekken een groot publiek. Bij één van de poster- en kaartenzaken kopen we een kaart om naar huis te sturen. Het lijkt wel vakantie.

Un après-midi à Paris

Na een tamelijk drukke week is dan toch een rustig weekend aangebroken. De komende week geen presentaties of examens in het vooruitzicht, maar gewoon duf verder studeren. Dat is studeert toch het fijnste. Op je gemak boekjes lezen, geen haast en de tijd precies zo indelen als je zelf wil. Geen vakken die gewoon tijd opeissen door een examen te plannen en de andere vakken in de verdrukking brengen. Als het dan ook nog mooi weer is, gaat het helemaal goed. Fijner om te studeren als buiten de zon schijnt, terwijl binnen zachtjes 'River Road' van Nancy Wilson opstaat. Dan wordt je vanzelf rustig en blij.

Ook een goede dag om naar de stad te gaan. Gewoon om eens lekker rond te wandelen; dat heb ik al lang niet meer gedaan. Lezen in de tram onderweg naar Balard en met lijn 8 verder naar Les Invalides. Het vergulde dak van de dome schittert in de zon. Ik heb ontdekt dat het lekker leest in de metro, dus nemen we niet de snelste weg naar onze bestemming. Bij Les Invalides kijken we op welke oever van de Seine de zon staat en vanaf daar lopen we verder. Om foto's te maken van de Pont Alexandre III by day. Deze keer lopen we helemaal verder naar Pont Neuf om richting St. Michel te gaan. Daar brengen we weer eens een bezoek aan de Gibert Jeune die ik een beetje verwaarloosd heb sinds ik terug ben; ik ben er nog maar 1 keer geweest. De Gibert Jeune is fijner dan de FNAC. Minder fancy, maar mensen lezen er strips op de trap en je hebt de indruk dat ze er alle boeken hebben. Verder wandelend langs de Boulevard St. Michel brengen we dan een bezoek aan Gibert Jeune's broer Gibert Joseph die in cd's doet. Die heeft ook alles dus je kunt er rustig een uur doorbrengen. Zo lang blijven we we niet, want we moeten een stukje terug lopen om linksaf de Boulevard St. Germain op te gaan. Zo nemen we een andere weg naar huis. Niet langs de Jardin de Luxembourg, maar deze keer richting Odeon. Odeon is een leuk pleintje met rare verkeerssituatie, maar vandaar lopen we rond in St. Germain. Als we moe zijn en zere voetjes krijgen, nemen we de metro terug naar huis. Voordat we het laatste stukje lopen in een schemerig Parijs, kopen we nog een crêpe au sucre bij Porte d'Orléans. Het stalletje tegenover de Crédit Lyonnais verkoopt ze voor 1,50 €. We krijgen bijna het gevoel dat we op vakantie zijn; Parijs ontdooit, de tafels en stoelen worden weer buiten gezet: het wordt zomer en it's a wonderful, wonderful life...

Musée

Op de eerste zondag van de maand zijn alle staatsmusea gratis. Zonder eerst 2 uur in de rij te hoeven het Louvre binnenschuiven et zo bij het musée d'Orsay naar binnen. Wat willen we nog meer als we arme student zijn die van ongeveer 200 euri in de maand moeten rondkomen? Gisteren was zo'n mooie zondag en dus had ik al besloten cultureel te gaan doen. Over het algemeen ben ik niet zo innovatief wat betreft het cultureel doen en scharrel ik meestal richting Louvre. Binnen heb ik vervolgens geen flauw idee welke zalen ik nu wel en welke niet gezien heb. Gevolg: iedere keer sta je weer voor de Mona Lisa en iedere keer zie je weer mummies. Egypte is leuk maar op zich veranderen de mummies niet echt.

Gelukkig eet ik normaliter mijn cornflakejes terwijl ik mijn dagelijkse rondje langs bepaalde websites op internet maak. Zoals daar zijn empireonline.co.uk, mijn mail en belangrijke blogs. Tijdens het nuttigen van mijn ontbijt ben ik dan echt aangemeld op MSN en doe ik niet alsof ik er niet ben. Geen boze gezichten - dat doen we namelijk allemaal. Dus werd ik aangesproken door mijn redder in nood - Kamel. Hij wilde wel met mij mee cultureel doen. Dus togen wij vroeg in de middag op weg, eerst naar de Chinese wijk rond de Porte de Choisy. Op jacht naar een Chinese spaarpot voor Olivier in de vorm van een kat. Vreselijk kitscherig, gelukkig is het niet voor mij. Einde van het verhaal was dat er voorlopig toch geen gouden kat is gekocht maar wel Chinese cakejes.

Met de tram (Kamel wil graag met de tram) reden we vervolgens terug naar de Porte de Versailles. Onze reis brachten wij door onder het bestuderen van de medereizigers, zoals men zo onopvallend mogelijk pleegt te doen. Oudere Chinese dame had wel een hele aparte manier om water uit een flesje te drinken - het werd letterlijk naar binnen gegoten alsof ze het in een glas aan het schenken was. Dus wissel je veelzeggende blikken met het gezelschap en er dient verder weinig gesproken te worden terwijl men gebruikt maakt van het openbaar vervoer. Tot op dat moment leefde ik nog in de complete veronderstelling dat we naar musée d'Orsay gingen, aangezien Kamel daar nog nooit is geweest. Goed ik zal eerlijk zijn - ik loop ook niet iedere week in een museum, maar als je 5 jaar in Parijs woont is het wel schandalig als je nog nooit voet in musée d'Orsay gezet hebt. Kamel werd dus vermanend toegesproken en ik heb op zijn gemoedsrust gewerkt. Tevergeefs. Voor vertrek maakte het zogenaamd niet uit waar we heen gingen, uiteindelijk maakte het wel uit: hij moest naar het musée du Quai Branly. Nieuw. Kamel is wispelturig - ik kijk er niet eens meer van op.

Het musée du quai Branly ligt praktisch naast de Eiffeltoren en behalve cultureel hebben we dus ook nog toeristisch gedaan. In het museum keken we ongeveer een uur naar totempalen, kettingen met tanden, maskers, nog meer sieraden en muziekinstrumenten uit alle hoeken van de wereld: Nieuw-Guinéa, Australië, Indonesië, Afrika en Zuid-Amerika. Al met al is het zeker de moeite waard om te bezoeken. Weer buiten besloten we ambitieus richting Chatelet te lopen. Kamel wilde een toeristische foto met de Eiffeltoren en hij wilde de gang onder de Tuileriën door naar Chatelet laten zien. Dus liepen we langs de Seine naar Alma, waar een soort Olympische vlam herinnert aan de plaats waar Lady Di is verongelukt, verder langs het Grand Palais, aan de overkant zagen we Les Invalides waar Napoleon begraven ligt, l'Assemblée nationale en het musée d'Orsay. Nadat we onder de Pont de Alexandre III (de enige brug in Parijs waaronder het niet naar urine stinkt, maar beter bekend om de verlichting) door waren gelopen en verder wilden naar de houten voetgangersbrug met de tunnel onder de Tuileriën, werden we bijna meegesleurd door het kolkende water van de Seine dat behoorlijk hoog staat. Goed dat is engiszins overdreven, maar er was risico op natte voeten. Sportief als we waren liepen we vanaf daar langs de piramides op het plein van het Louvre richting de metro bij Chatelet om vervolgens allebei huiswaarts te gaan.

Metro

Aangezien mijn fiets nog steeds een platte band heeft (dat is al maanden zo) en ik toch onbeperkt met het openbaar vervoer mag reizen in Parijs, ga ik dus ook met de metro naar de universiteit. Tot dus ver niets vreemds. Maar als we zo iedere dag, voor een aantal maanden met de metro reizen vallen er toch langzaam maar zeker dingen op. Zo schreef Martin Bril, de columnist van de Volkskrant na de kerst al over 'de metroblik'. De manier waarop iedereen in de metro zo'n beetje voor zich uitstaart en vooral niet naar zijn medepassagiers kijkt. Dat is trouwens nep. O de metroblik bestaat wel, maar men dient stiekem naar de medepassagiers te kijken. Stiekem en ongeïnteresseerd. Dat werkt het beste met muziek op.

Naast de metroblik zijn er echter nog andere opvallende zaken te melden over de Parijse metro. Zo trekt iedere lijn zo'n beetje een bepaald soort publiek aan, zullen we maar zeggen. In lijn 1 zitten bijvoorbeeld de toeristen en mensen met goede baan. In pak. Die gaan vergaderen bij La Défense. Lijn 2 is waarschijnlijk de meest multiculturele lijn van de hele stad, lijn 4 heeft een duidelijk verschil in het publiek ten noorden van Châtelet dan ten zuiden, lijn 6 is de forensenlijn, lijn 7 forensen, studenten en enige toeristen, lijn 9 is vaak stuk, lijn 10 zijn studenten en lijn 14 is het mooist van allemaal: helemaal elektrisch en voorin kun je dus op de rails kijken. Om enig idee te geven. Echt diepgaand onderzoek moet nog gedaan worden.

Derde fenomeen is dat ik (natuurlijk) niet de enige ben die iedere dag hetzelfde stuk aflegt met de metro. Dat doen meer mensen. Dat doen zelfs de metromuzikanten. Zo ben ik op donderdagochtend al 3 keer dezelfde gast met z'n gitaar tegengekomen. Over een aantal weken kunnen we elkaar gedag gaan zeggen. Blijkbaar vindt hij lijn 6 ook erg fijn. Die gaat namelijk een groot deel boven de grond en dat is toch wel gezellig. Zeker als de zon schijnt. En ook de SDF's, bedelende vrouwtjes en backpackers met bordjes dat ze honger hebben of acht kinderen, metroverkopers met hun posters, lichtgevende Eiffeltorentjes en tassen hebben hun vaste stekkie in de gangen van het ondergronds spoorwegnetwerk. Bijna een kleine stad onder de stad.

Gratin

Gisteren trof ik gezellig huisgenoten bij het doen van de afwas. Goed, die afwas was minder gezellig - ik onderhoud geen hele gesprekken met mijn potten en pannen. Mijn Tunesische huisgenoot kwam pastasaus koken. Dat was heel spannend. Hij laat het namelijk altijd heel erg bluppen en ik weet niet waarom. Hij studeert handelsrekenen en is bezig te promoveren. Tja, schrijf eens een doctoraalscriptie over handelsrekenen. Hij liever dan ik. Maar ja, ik wilde toch al niet promoveren. Vervolgens voegde één van mijn echte Franse huisgenoten (ja ze zijn er) zich bij het gesprek. Dat wil zeggen, op de dagelijkse vraag, eigenlijk is het meer een opmerking, 'ça va?', zei hij 'très bien'. Kijk, en dan wordt het interessant. Hier was iemand die iets leuks te vertellen had. En jawel. Hij had vakantie. Dat had ik niet hoeven horen. En hij ging gratin eten. Achteraf had ik dat liever ook niet gehoord. De hele winter wil ik namelijk al gratin. Je weet wel, aardappelen, groente (bij voorkeur witlof of zuurkool) en kaassaus. Nu heb ik eens nagedacht over het woordje 'gratin'. Het is namelijk een betere aanduiding dan 'kaassaus met korstje'. Gratin klinkt als dat het eruit ziet. Beetje wit-gelig, heel heet en een goudbruin korstje. Het woord 'gratin' is een beetje als 'goudbruin'. Het klinkt al lekker. Maar bij goudbruin denk ik eerder aan koekjes en stroopwafels. Gratin klinkt lekker omdat het proces er nog inzit. Gegratineerde kaas. Lekker. Helaas voor mij geen gratin want ik heb geen ovenschaal. En dus moet ik morgen mijn witlofjes maar met losse kaas bestrooien en de gratin erbij denken...

Rechten

Terwijl de concentratie enigszins de wensen overlaat, begint het stressniveau toe te nemen. Helaas ben ik natuurlijk één van de gelukkigen die twee toetsmomenten op één dag hebben. Het kan niet altijd feest zijn. Na een rustige vrijdagavond waarop Julia is komen eten en we Amélie gekeken hebben, is het toch echt tijd om mij serieus bezig te gaan houden met de rechten van de mens. O, ik was al begonnen, zeker wel. Ik heb mijn aantekeningen al voor de tweede keer bestudeerd en vervolgens uitgeprint. Gisterenmiddag ben ik actief voor de eerste keer naar de Cujas bibliothèque geweest om mij in te schrijven. De bibliotheek zit naast de rechtenfaculteit en ze hebben er wel de boeken die ik nodig heb. In de universiteitsbibliotheek van Paris III staan die niet, aangezien het een letterenbieb is. Dus heb ik er een poging gedaan hard te werken, die door algehele gaarheid niet zo goed verliep als ik had gehoopt. Dus moet ik woensdag terug om aan politicologie te werken. De meneer geeft een hoeveelheid referenties op die onmogelijk allemaal te lezen zijn. Bovendien over de meest uiteenlopende onderwerpen. Van sociologie tot de oorlog in Rwanda. Zijn vak gaat over politieke instituties in Europa. Tja. Maar zijn vak is (nog) niet urgent. De rechten van de mens wel. Het boek dat de meneer-met-de-langste-naam-van-de-faculteit had aangeraden om te lezen was natuurlijk weg uit de kast, met andere woorden, iemand anders was ermee bezig. Dat was dikke pech. Dus maar een ander boek gepakt en erin gelezen wat van belang was. Dan zal ik vandaag proberen de te bewandelende weg naar het Europese hof en haar genoemde besluiten inzake schendingen van de rechten van de mens in mijn hoofd te krijgen. Vervolgens kan ik mij dan in het kader van mijn presentatie over Unicef bezig houden met de rechten van het kind.

Af en toe wat water en veel licht

Het is beter om langer weg te gaan op Erasmusjaar. Niet alleen gaat het beheersen van vreemde taal dan steeds beter, maar ook op sociaal gebied heeft dat zeker voordelen. Er zijn inmiddels meerdere mensen waar ik van verwacht dat ik contact met ze zal houden nadat ik ben teruggekeerd naar Kikkerland, Kabouterland voor vrienden en bekenden. Misschien investeren mensen niet graag in relaties die van tevoren al met een zekerheid van 95% gedoemd zijn niet lang te duren. Zoals een voorafbekende verhuizing naar het buitenland na verscheidene maandne. Maar na gezonde terugkeer na een vakantie gaat het beter. Er is vastgesteld wie blijft en wie niet, dus is het het waard om meer te doen dan gedag te zeggen. Moet wel bij vermeld worden dat dit uiteraard van twee kanten komt. En dus? Hoef ik niet meer alleen naar de bibliotheek en hebben de die-hard Erasmusstudenten die een serieuze poging wagen Parisiens te worden elkaar inmiddels min of meer gevonden.

Verder heb ik onder alle kennissen en half-vrienden een echt vriendje gevonden. Denk ik. Ok, ok, voordat allerlei mensen, ik noem geen namen, allerlei wilde ideeën krijgen, het is meer een vriendinnetje. Die vind je niet zomaar, echte vriendjes. Echte vriendjes zijn dun gezaaid en je hebt er altijd maar een paar van. Er waren momenten in het tamelijk recente verleden dat ik dacht dat ik geen echte vriendjes meer zou vinden. Sinds half januari gaat het gelukkig beter. Vorige week nodigde Julia mij uit om iets te komen drinken. Ze had eerst alleen een beetje triestige mededeling; ze had een week eerder haar relatie met Stefan uitgemaakt. In januari ging het al niet zo goed met haar en ze had wel één en ander uitgesproken toen we na haar verjaardag naar de tram liepen maar daarna had ik haar niet meer gesproken. Vanwege ouderwetse gezelligheid ging ik deze week weer langs en is ze bij mij geweest. En door deze positieve ontwikkelingen krijg ik zelfs contact met mijn eigen vrouwelijke kant, die ook een beetje aan het verzuren was; ik heb eindelijk iemand gevonden om Sex&theCity mee te kijken terwijl we chocolade knagen. Lekker hoor.

Spring is in the air

Is er dan echt niets te melden? Je woont in de Franse hoofdstad en er is niets te melden? Doe je dan niets? Jawel. Ik zit tot mijn nek in de presentaties en examens. Nu al? Ja. Ze hebben het goed begrepen deze keer, van de meerdere toetsmomenten. Die plant iedereen vervolgens gezellig rond dezelfde periode. Dus heb ik volgende week een presentatie te houden over Unicef en op dezelfde dag, slechts 2 uur later een examen over fundamentele rechten, lees de rechten van de mens. In het kader van het laatste vak heb ik heel interessant ontdekt dat Nederland het enige land is in Europe waar internationale conventies boven de grondwet staan. Dat is ook wel logisch - anders zouden we vaker de grondwet moeten veranderen om de nieuwe afspraken op te nemen en dat doen we niet zo graag. De Fransen wel. Die hebben volgens De Volkskrant bedacht dat ze de doodstraf grondwettelijk verbieden en dat het parlement de president kan afzetten als deze incapabel blijkt. Ik vind het wel een democratisch idee. Helaas heb ik in de recente geschiedenis van Frankrijk nog geen president kunnen ontdekken die gevaarlijke ideeën had. Deze regel zou eerder elders ingevoerd moeten worden in het kader van bevordering van de wereldvrede. Helaas beslist het Amerikaanse volk daarover.

Verder moet ik zeggen dat ik op sociaal gebied enigszins geblokeerd ben. Niet dan mensen mij niet aardig vinden - ik geloof van niet. Maar ik wil zo graag naar de bios en er zijn vast wel mensen die ik daarvoor kan strikken; alleen één technisch probleem: ik heb een chronisch geldgebrek. Deze maand heb ik dus bijna niets uitgegeven en van 50€ geleefd. Een hele uitdaging, maar ik mag vaststellen dat het gaat lukken. Goed, goed, de gezondheid komt enigszins op de tweede plaats, al heb ik kiwi's gekocht die in de aanbieding waren. Ik doe mijn best. En ik moet de halve stad door om boodschappen te doen, want de Auchan is goedkoper dan de Champignon. Ik heb uitgerekend dat dat me zo'n 20 euro in de maand kan schelen, wat voor mij heel veel is op dit moment. Aangezien ik zoveel met de metro mag als ik zelf wil, heb ik het er graag voor over om de halve stad door te reizen. Maar ik heb besloten dat als ik nou eens hard mijn best doe vandaag. Heel hard werken en morgen ook. Morgen zelfs in de bieb! Dan mag ik morgenavond wel naar de film. Alleen even zien dat ik mijn Ghanese huisgenoot Teteh daar in hijs. Vind hij vast niet erg en ik heb hem nog niet gezien sinds ik terug ben, wat wel erg schandalig is. Dus het is eigenlijk hard nodig dat we naar de bioscoop gaan. Jaja, ok, ok, ik zoek een goed excuus. Het is niet eerlijk. Als er geen goede films draaien heb je heel veel zin om te gaan en zeeën van tijd. En als alle goede films uitkomen? Geen tijd, geen geld. Ik stel dus bij deze voor dat de Oscaruitreiking in het vervolg in oktober plaatsvind - dan hebben we in september tenminste goede films te kijken. Dan kan het in februari weer op een laag pitje. We kunnen natuurlijk ook afspreken dat de goede en slechte films gelijkmatiger over het jaar verdeeld worden; dan is er altijd wat te kijken...

Gelukkig zijn er ook vrolijkere mededelingen te doen. Zondag rook het voor het eerst in het jaar naar lente. De komst van de lente voel je niet aan de temperatuur maar dat ruik je. 's Morgens heel vroeg fluiten de vogels alweer. Die voelen dat soort dingen helemaal aan. Altijd goed op de vogels letten. Die weten ook wanneer het gaat regenen. Hopelijk komt de lente nu snel; ik heb genoeg van mijn truien, ik wil andere dingen aan.

Eiffeltoren

Zoals al eerder vermeld kan ik vanuit het raam van mijn knusse kamertje de Eiffeltoren bewonderen. Hij is momenteel niet heel duidelijk te onderscheiden, maar dat komt door de wolken. Bij helder weer is hij goed tot zeer goed te zien - afhankelijk van het eigen zichtvermogen. 's Avonds is hij eveneens mooi te bekijken omdat hij verlicht is. Tot dusver niets bijzonders eigenlijk. Behalve dat hij op twee manieren wordt verlicht. Eigenlijk drie, want bovenop zit ook nog een soort zwaailicht, beter bekend op vuurtorens. Waar dat toe dient ben ik nog steeds niet achter. Het lijkt mij toch dat vliegtuigen niet zo laag vliegen, dus dat is het niet. Maar het zwaailicht is hier niet zo belangrijk. Het gaat meer om de andere verlichting. Soms is dat namelijk een normaal, zachtgeel licht, wat zo vaak gebeurd bij bekende, mooie en anderszins belangrijke gebouwen. Daarnaast verandert de Eiffeltoren zo nu en dan in een discotoren met allerlei flitslichten. Zeer onrustig vanuit mijn raam gezien, laat staan van dichtbij. Je zal er maar achter wonen. Dat is sowieso niet aan te raden vanwege de hordes langstrekkende toeristen, maar dat terzijde. Ik vraag mij meer af wie er bedacht heeft dat van een monument, wat zeg ik, hét symbool van de lichtstad een discobal gemaakt moet worden. Wat zou meneer Eiffel daar nou zelf van vinden?

La tour de Montparnasse

Sinds vorige week heb ik een afspraak. Met mijn Libanese buurman - eigenlijk woont hij 2 deuren verder. Volgens de afspraak gaan we ieder weekend wandelen. In Parijs. Dat is fijn - ik heb nu dus iemand om mij gezelschap te houden op mijn slentertochten. Hele prettige ontwikkeling zo gezegd. Dus togen wij vorige week naar le Jardin de Luxembourg, waar ik eindelijk de bescheiden copie van het vrijheidsbeeld heb kunnen aanschouwen. De Jardin is nogal groot en ik had haar nog nooit eerder ontdekt. Als bewijs zal ik een foto gaan maken, zodat iedereen zeker weet dat ik geen onzin klets. Na de Jardin hebben we een bezoek gebracht aan het Pantheon dat toevallig gratis was. Dus ben ik bij deze ook in het pantheon geweest en niet alleen maar er bij. Oorspronkelijk was het gebouw een kerk, maar alleen de schilderingen op de muren zijn nog te zien - verder doet het geen dienst meer. Een deel van de crypte was ook open, die nog wel gebruikt wordt. Dus hebben we de graven van Jean Jacques Rousseau en van Voltaire kunnen bewonderen. Na de koffie bij de Starbucks aan de Boulevard St. Michel liepen we via l'Ile de la Cité en Les Halles weer richting metro.

Gisteren was het mooi weer - vandaag trouwens ook, maar goed. De hele dag zon, dus boven verwachting. Aangezien het mooi helder was, dachten we een bezoek te brengen aan de Tour Montparnasse. Die is met zijn 210 meter hoger dan de Eiffeltoren en ik ben er nog nooit op geweest. Het uitzicht schijnt erg mooi te zijn, maar uiteraard alleen bij helder weer anders zie je allen grijs en wolken en dat is toch minder interessant. Dus met de metro naar Montparnasse. Om met de lift omhoog te mogen moet je alleen wel 9,00€ betalen, ok studenten 6,50, maar ik had geen studentenkaart bij me. Al met al belachelijk. Waarom dat zoveel moet kosten is mij een raadsel; de lift gaat toch wel. Misschien zijn er leuke dingetjes te doen op de 56ste verdieping. In ieder geval kan ik voor hetzelfde geld 2 tot 3 uur in de bios zitten en dat doe ik dan liever. Nou kun je alleen nog hoger, tot het dak op de 59ste verdieping. Misschien is dat wel gratis, maar het waaide gisteren wel dus misschien is het terras dicht in de winter. Ik heb dus besloten om van de zomer, zo in mei nog eens en poging te wagen en te zien of dat wel gratis is. De thee zal wel belachelijk duur zijn daarboven, maar dan krijg ik in ieder geval nog wat voor m'n geld. Het uitzicht is tenslotte hetzelfde en als ik dingen goed wil zien, neem ik m'n eigen verrekijkertje wel mee.

Gisteren dus geen bezoek aan de tour Montparnasse. In de plaats hebben we maar gewoon op de begane grond koffie gedronken in het zonnetje - de café's hadden hun tafels en stoelen alweer buiten gezet. Vervolgens hebben we gezond gedaan door terug naar huis te lopen.