Lekke band

Zeer droevig begint mijn relaas van de woensdagavond; heden middag om tien over half twee kwam ik erachter dat mijn band lek was. Dat was dikke pech, aangezien ik dus m'n college gemist heb. Na een poging tot oppompen om alleen maar een venijnig gesis te horen, kon ik op z'n vroegst om tien over half 3 op de universiteit zijn en die dame geeft geen pauze, dus heb ik vanmiddag maar thuis hard gewerkt. Gelukkig is zij de enige die een boek heeft opgegeven dat aangeschaft moest worden en gelezen, dus toen heb ik dat maar gedaan. Uiteraard maak ik een bekende samenvatting, ze zal het vast leuk vinden als ik bij het examen dingetjes uit het boek weet te vertellen. Maar om terug te komen op mijn arme band, nu ben ik natuurlijk overgeleverd aan openbaar vervoer en nog altijd zonder transportkaart. Dat is best balen dus ik hoop van harte dat ik die volgende week mag ontvangen en niet meer een los kaartje in het apparaat moet stoppen maar 'm er stoer bovenop kan leggen en gelijk kan doorlopen. Ik kijk er enorm naar uit. Ik denk dat zodra ik 'm heb ontvangen ik een dagje ga metro'en. Voorlopig zal ik het echter met een ouderwets papieren kaartje moeten doen. Erger is nog wel dat ik uitkijk naar een weekend waarin ik een poging ga doen tot het plakken van mijn band. In theorie weet ik hoe dat werkt; nu het praktijkexamen nog. Er is gelukkig een lichtpuntje in deze zaak, of eigenlijk twee: het is mijn voorband, dat is al heel prettig en ik denk dat het een gaatje is dat je nauwelijks kan zien, dus als ik het plakkertje een beetje ruim knip moet het lukken...We zullen zien. Hopelijk gaat dit me beter af dan het laten werken van electrische apparaten, want dat is sinds jaar en dag een berucht drama. Misschien als het bandverhaal lukt, kan ik het daarna aan om een nieuwe stekker aan een lampje te zetten.