Grijs

Sinds vrijdag is het zeer deprimerend hier. De stortbui heeft weliswaar niet langer dan een uur geduurd, maar sindsdien hebben we last van Hollandse 'perioden met regen'. Het is grijs, erg grijs buiten en 16 graden. Overmorgen is het juni en ik zit hier bijna met een dik wollen vest aan omdat de verwarming uit is. Dat is niet prettig, eigenlijk is het armoedig. Gisteren kwam de zon dan tegen de avond nog tevoorschijn maar dat zit er vandaag niet in. Dus heb je geen zin om naar buiten te gaan, helemaal geen zin, al denk ik dat ik toch maar weer naar het postkantoor ga om de Erasmusspullen op te sturen en naar de super voor een fles melk. Tja je moet toch wat.

Als het zo grijs is en koud wil je echt niet meer naar buiten. Al krijg ik hoofdpijn van het binnenzitten, dus gaan we morgenmiddag toch maar weg. In april leefde ik in de hoop dat ik iedere dag lekker in het park kon lezen en eindeloze wandelingen kon maken, maar als het koud is, heb je daar geen zin in. Bovendien krijg ik niet graag zo midden in de stad een bui op mijn nek en die dreiging is er constant. Dus breng je de dag door met de moeilijke arabische namen en woordjes, met internet en met het onderhouden van de contacten op afstand. Voordeel hiervan is wel dat het lekker goedkoop is. We geven relatief weinig geld uit, maar ja, daar komt morgen wel weer verandering in. Maar we moesten ervan genieten, ik weet niet wanneer ik weer in Parijs ben en dus genieten we ervan. Het einde van de studie is tenslotte in zicht en daarmee ook normaal werk. Dan is het niet erg om in te teren en de garderobe aanzienlijk uit te breiden.

Het is saai en grijs en ik maak niets mee. O maandag was leuk hoor, Bronia sms'te of ik meeging naar het maritiem museum met andere klasgenoten voor een expositie van een Armeense schilder, die vooral zeeaanzichten heeft geschilderd. Ik moet zeggen, het was zeker de moeite waard en onverwacht. Armeense klasgenoot Ana wist ervan en had dus anderen gevraagd mee te gaan. We waren met vijf en na het museum werd er besloten nog wat te gaan drinken. Nu bevindt het maritiem museum zich bij Trocadero, lees, aardig uitzicht op de Eiffeltoren en de prijzen van de koffie zijn daar dus naar. Dus dan maar naar de Champs voor ordinaire koffie bij La brioche dorée. Het was maandag al koud en regenachtig en geloof het of niet, maar het merendeel van het gezelschap koos dus voor warme chocolademelk. Eind mei. Al mijn hoop is nu op juni gevestigd, want dit is niet leuk en zeer deprimerend. Je hebt nergens zin in en ziet op tegen iedere trip naar buiten, want het waait hard en het is nat.