Reizen

Reizen is leuk, ik zal niet de enige zijn met deze mening. Echter, het brengt om één of andere reden ook een soort stress met zich mee. Vooral als we met het vliegtuig reizen en geen gebruik maken van taxi's. En trouwens, als we dat wel deden kunnen we ook stressen.

Zoals gezegd vertrok dinsdagmiddag mijn vliegtuig naar Bradford. Nou ben ik graag op tijd voor een vliegtuig, je weet nooit wat je onderweg tegenkomt en een trein missen ok, een uur later is er weer één, met vliegtuigen ligt dat iets gecompliceerder. Dus lekker op tijd van huis en met de RER van Cité Université naar Charles de Gaulle. Dat is een directe verbinding, maar je moet wel de goede trein hebben. Lijn B is namelijk verknipt aan het einde en de eindbestemming verandert dus. Een beetje zoals de treinen uit Utrecht naar Den Haag en Rotterdam. Voor het vliegveld moet ik door de week een kaartje kopen. Dus koop ik netjes een kaartje, trein naar het vliegveld vertrekt net. Jammer, maar over 10 minuten is er weer één. Eigenlijk is dat te lang wachten voor mij, maar goed. De trein naar Mitry (andere bestemming) stopt en rijdt weg. En dan verdwijnt ineens de eerste trein naar Charles de Gaulle van het scherm dat de vertrekkende treinen laat zien. Waarom? Kijk, onderaan staat een blauw berichtje. Dat staat er altijd en vertelt dat je niet je bagage alleen moet laten. Ofzo. Maar deze keer niet. Deze keer staat er: mouvement social, perturbations sur la ligne B du RER. Ik bedenk mij voor de honderdste keer dat het toch echt niet te geloven is. Als ik naar Gare du Nord moet, staakt de RATP en rijden er slechts 3 op de 4 metro's. Als ik in Utrecht een bezoek breng aan mijn collega's heeft mijn trein naar huis een halfuur vertraging. Als ik een extra keertje naar huis wil uit Utrecht vanwege mijn zus haar verjaardag - dat is nou eens lief van mij en ik had toch OV - ligt het hele treinverkeer plat op Utrecht Centraal wegens een computerstoring en als ik naar Charles de Gaulle wil hebben ze hier bedacht dat er een mouvement social moet plaatsvinden en ik dus een halfuur op mijn trein moet wachten. Doemscenario's spelen zich af in mijn hoofd: gate dicht ik mag niet meer mee ook al vertrek het vliegtuig pas over 40 minuten etc.

Na een halfuur wachten komt de trein en staat naar mijn mening net iets te lang stil bij ieder station. Aangekomen op het vliegveld ontdek ik dat je je kaartje niet meer nodig hebt als je uit de trein komt en ik had dus net zo goed geen kaartje kunnen kopen. Dat had mij 8,10€ bespaard. Tot mijn enorme opluchting is de check-in nog open en het voordeel van laat komen is wel dat er geen rij meer staat. Dus ik kan zo doorlopen. Heb ik geen scherpe voorwerpen in mijn handbagage - nee. Voor de douane is Charles de Gaulle heel saai en we zijn al laat, dus daar gelijk maar doorheen. De poortjes piepen niet voor de verandering maar ik moet wel mijn tas openmaken. Nee de deodorant mag echt niet mee. En mijn flesje water dat nog helemaal dicht zit ook niet. Dat is vreemd. Ze denken toch niet serieus dat ik de piloot ga bedreigen met een halve liter water? Inmiddels heb ik bedacht dat het wellicht valse commerciële redenen zijn waarom ik mijn flesje niet mee mag namen onder het mom van veiligheid. Na de douane kun je namelijk hele liters drank kopen in glazen flessen. Stukken gevaarlijker. En wat wordt er in het vliegtuig verkocht?? Flesjes water. Gelukkig mag ik wel het water opdrinken en ik heb daar 30 cent bij de Auchan voor betaald dus doe ik dat. De hele halve liter, al is het om de douane een beetje op zijn zenuwen te werken. Hij moet namelijk op mij wachten. Lekker, eigen schuld.

Dan denk je dat je alles gehad hebt en zo het vliegtuig in kunt stappen. Mooi niet. Bij de gate aangekomen geef ik netjes mijn ID-kaart en boardingpass. Normaal gesproken krijg je die bijna gelijk weer terug. Nee, de dame die het apparaat bedient geeft beiden aan de meneer achter de balie. Die begint op zijn beurt beiden te inspecteren. Tweede dame erbij en er wordt wat onderling gesmoest. Bijna weer doemscenario's in mijn hoofd, maar ik hou mij in en besluit dus eens te informeren wat het probleem is. Ja er is al iemand langsgekomen met mijn naam op zijn boardingpass. Niet mijn schuld dus. Gelukkig, dan mag ik waarschijnlijk sowieso mee en anders: geld terug!!!. De tweede dame gaat de mensen in de bus inspecteren, die wachten om naar het vliegtuig getransporteerd te worden. De zaak wordt snel opgelost en de kist landt 40 minuten te vroeg op Bradford-Leeds airport. In de bus naar Bradford laat ik dus mijn gedachten eens gaan over de veiligheidsmaatregelen op vliegvelden die per land verschillen, hier en daar niet duidelijk zijn (deodorant mag niet mee, maar je kunt wel tax-free parfum in spuitflesjes kopen, snapt u het nog?) en de nodige haken en ogen hebben. Het blijft toch mensenwerk.